W.O.W — Bod

Het visioen.

Eenmaal, andermaal, verkocht.
Ze kijkt naar het ebbenhouten beeldje, voorstellend een meisje met zwart gekruld haar,
gebogen hoofd, naakt, armen naar beneden ,handen beschermend over haar onderlijf,

Het was een belachelijk klein bod , gedaan op de plaatselijke rommelmarkt ,er was geen enkel
tegenbod gedaan .
Een gracieus figuurtje ,prachtig en met liefde gesneden.
Angst is, als het ware , op het gezichtje  geëtst, maar ook  trots.
Dat was het wat haar zo had geboeid en de reden van de koop.

Als een wilde orchidee staat het op het dressoir.
Telkens wanneer haar blik op het figuurtje valt ,heeft ze het het gevoel dat het haar iets wil zeggen.
Met haar vingertoppen streelt ze het meisje als pijn die op het gezichtje staat te lezen ,weg te nemen.
Het laat haar niet los.
In de nacht krijgt ze een visioen.

Het is Anno 2200
Een groot uit hout opgetrokken  gebouw, kleine ramen met tralies, twee verdiepingen hoog met,
aan de voorkant , over de hele lengte ,van ca. 10 meter breed , een balkon.
Een ijzeren voordeur met erachter een trap.

Aan de achterzijde een smalle kade en dan de zee.
Er liggen 2 schepen gemeerd .
Ze ziet hoe groepen , jonge mensen ,door een ingang  het gebouw  worden  ingeloosd .
Enkele mannen,strak in het pak met vilten hoed, nemen elk een groep, dat in het thuisland al is gekeurd ,
onder hun hoede.
’n vrouw  wenkt, steekt haar hand op ,biedt  éénmaal  en uit de rij stapt een BLOND ,naakt meisje,
armen naar beneden ,de  handen beschermend over haar onderlijf.
 

 


Posted in WOW by with no comments yet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *