Zing – Zo – anders

349510 1058 705 contain.jpg vosje

Vandaag wil ik even stilstaan bij vosje
helaas werd hij het klosje
een verdriet van lang geleden
wordt even weer heden
door een blogje van Trees
het vosje was wees
gedoemd om te worden opgezet
zoals de rest van het nest
maar gelukkig had mijn Pa het gered
ik was er bij en Pa gaf het vosje aan mij
hij was als een kitten zo klein
en kreeg van mij de naam robijn

Ik woonde op ’n kamer in een souterrain
en robijntje en ik hadden het samen zo fijn
overdag sliep hij bij een Schotse Collie
de hond van de huisbaas
met de roepnaam mollie
helaas was het ’s nachts uit met de pret
dan sprong hij in en uit mijn bed
en huilde de hele tent bij elkaar
na twee weken kon de huisbaas het niet meer aan
nu  zie ik hem weer voor me staan
met de slaapmuts op midden in de nacht
een smekende blik in zijn oude ogen
en ik was vol mededogen
ben naar de dierenbescherming gegaan
en heb robijntje overgedaan
met de belofte dat hij naar de dierentuin zou gaan
zo is het gegaan.


Posted in Weblog by with 26 comments.

Comments

  • Marja schreef:

    Wat een bijzonder huisdier. Jammer dat je hem kwijtraakte.

    • Ria schreef:

      Het deed me wel pijn maar die huisbaas was al zo coulant geweest toe te staan dat ik een diertje op de kamer nam, tolereerde dat zijn hond er als een moeder voor zorgde en nestwarmte gaf, dus toen die man niet aan die nachtelijke geluidjes kon wennen had ik geen andere keus.

      groetjes, Ria

  • Roadlaura1969 schreef:

    Zo liggen liefde en verdriet dichtbij elkaar uit liefde moest je afstand doen en dat ging niet zonder verdriet. Robijntje heeft jou warmte gekend Ria.

    Groetjes Laura 💗

  • Melody schreef:

    Ohjee wat een verdriet, kan het me zo goed voorstellen…. maar toch, heb je het goed gedaan !!

    LIefs !!

  • Mirjam Kakelbont schreef:

    Een dier afstaan waar je aan gehecht bent…dat zal zwaar geweest zijn voor je! Heel apart om hem Robijn te noemen, zeker voor een kind. Hij blijft voor altijd in je herinnering…
    Dikke knuffel

    • Ria schreef:

      Ik was geen kind meer, 20 jaar. Hoe ik aan de naam Robijn kwam? Door een boek.
      Het was ook triest voor mollie, de collie. Ze zag hem als haar pup.Ik ben toen veel gaan wandelen met mollie in mijn vrije tijd.

      Liefs, Ria

  • karel schreef:

    goh wat een toeval
    ik kreeg dit weekend een filmpje onder ogen , gemaakt in de jaren ’70
    met o.a een tam jonge vos die mijn oom toen adopteerde

    • Ria schreef:

      Hoe is het gegaan met die vos. Heeft hij/haar zelf groot kunnen brengen?
      Ik zou dat graag willen weten.

      Groetjes, Ria

    • karel schreef:

      ha die Ria
      heb ff m’n nichtje gebeld over het hoe en wat van het vosje
      een vrouwtje die de naam Snuffie kreeg
      mijn oom was zeg maar vogelwachter / medewerker van het friese landschap op en om Makkum en indertijd begin ’70 werden er vossen afgeschoten , en bij het uitgraven van een hol , heeft hij gewoon een jong beestje mee naar huis genomen , het is 12 jaar geworden en is een natuurlijke dood gestorven

      in de plaatjes zitten powerpoints met nog meer mooie plaatjes 🙂
      groet , Karel

      • Ria schreef:

        Ik zit hier even te slikken. Gelukkig is hij toen in de dierentuin gebracht.Een mens doodt ’n vos,’n vos doodt geen mens. Zelfs van een wolf zou ik niet bang zijn.

        Karel bedankt voor je reactie al doet het me weer even pijn.
        Groetjes, Ria

        • karel schreef:

          dat was zo men zegt uit oogpunt van natuur beheer , er waren er te veel op een klein gebied , de Makkumer waard

          nee geloof niet dat ik dat lied over de boerenmeid en de daalder ken 🙂
          het zijn ook mooie dieren de kangeroes
          morgen ga ik eindelijk weer eens een leuk wandelingetje maken hier achter in m’n tuintje
          slaap wel voor straks

  • merel schreef:

    nooit fijn om te verliezen zelfs niet als je 20 bent

  • Rietepietz schreef:

    Het hondje dat we vroeger thuis hadden heette óók Mollie, maar dat was geen mooie Collie maar gewoon “asbakkenrasje”.
    Een vosje is natuurlijk eigenlijk niet geschikt als huisdier maar áls je er een hebt hecht je daar nét zo veel aan als een een hond natuurlijk! Wel een bijzonder verhaal!

  • Lenjef schreef:

    Jan

    als kind kreeg ik van mijn vader een jonge kauw
    snel sloot ik het diertje in mijn hart
    het was van kop tot teen teerzwart
    als de zon er op scheen glansde hij lichtjes blauw

    ik noemde hem Jan
    zelfs meer dan een halve eeuw later
    denk ik nog nu en dan
    aan die vogel en vaak aan de lieve man
    van wie ik hem kreeg
    al staat zijn stoel haast dertig jaar leeg

    Jouw vosje deed me denken aan mijn kauw, Ria. 🙂
    Lenjef

    • Ria schreef:

      Gek dat oud zeer zo plots weer naar boven kan komen
      Ik heb ook een jonge kauw gehad met één lamme vleugel en gewond aan het pootje.Na enkele weken goede zorg liep ie weer en vloog heel laag boven de grond. Hij bleef in de buurt.
      Toen ik mijn blauwe Fiatje verkocht aan een jongen uit de buurt,kwam het probleem.Wanneer hij thuis kwam met de auto kon hij niet normaal uitstappen, de kauw Japie pikte in zijn voeten en krijste achter hem aan tot aan zijn voordeur.
      Na enkele maanden vonden we Japie dood in de struiken ca 50 meter van huis.
      Nu nog kan ik niet laten gewonde of verdwaalde dieren op te nemen.

      Groetjes, Ria

  • gewoonanneke schreef:

    Ach wat een mooi verhaal. Eigenlijk zijn het ook geen huisdieren natuurlijk. Maar wel mooi dat hij het overleefd heeft en ja zal hem zeker gemist hebben.

  • Ria schreef:

    Soms kun je de natuur niet zijn gang laten gaan en is ingrijpen noodzaak. Leuk is dat niet.

    groetjes, Ria

  • Trees schreef:

    Ach Ria, dat mijn logje je weer aan jouw Robijn deed denken..
    Ja, leuk dat het kan, een wild dier tam maken, maar ze horen tenslotte in de natuur.
    En de natuur zorgt er dus ook zelf voor, aan een dagritme kon het vosje niet wennen..
    Goed gedaan om hem op te laten halen. Jammer dat je nooit gehoord hebt waar hij naar toe is gegaan?
    Liefs, Trees

  • christiene schreef:

    Hoe gevoelig zo als je schrijft de dingen van vroeger komen naar boven,ook bij mij….
    en als je dan zo,n beestje hebt en het moet weer weg,is heel verdrietig voor groot en klein.
    Liefs groetje Christiene.

    • Ria schreef:

      Ik heb in mijn leven veel verloren. Het verdriet verdwijnt nooit al zijn de scherpe kantjes gesleten toch kan het soms venijnig opsteken.

      Lieve groetjes, Ria

  • karel schreef:

    ja we krijgen een herfstachtig weekend
    dat ik haal al vroeg de boodschapjes en doe de deur weer op slot
    wens je een goede nacht
    groetjes Karel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *