WE300–Uittreding

Hupsakee daar gaan we weer.
Of de duvel er mee speelt.
De voorgenomen wijze  om eens op een andere manier de horizon te
verlengen en wat vakantiegeld mee te sprokkelen , dit keer in
Frankrijk ,door borden te gaan wassen in hotels ,grand café ’s of
restaurants , lavandel of champignons te gaan plukken , werden in de
grond geboord door een stommiteit.

Op een jongerenvakantie het jaar ervoor kwamen ze in Portugal
terecht en daar bezochten ze op een dag een wijnproeverij.
Hoewel ze meer aandacht hadden voor de wijn dan voor de
machines en de saaie uitleg ,in hun ogen althans, gingen ze na
afloop toch eens navraag doen of ze een dagje, pro deo , mochten
meehelpen bij een wijnboer.

Zo kwam van het één het ander en gingen ze de volgende avond met
rood gekleurde voetjes in de slippers , veroorzaakt door het
platpletten van de druiven, met de wijnboer op diens wagen ,grote
aanhanger achter een robuuste traktor weer terug.
2 weken hielden ze het vol, verdiende 2 daagjes hotel Lissabon en
hoefden het tapdansen niet meer te leren.

Nee hè niet weer pletten.
Op een secundaire weg , de tweede dag in Frankrijk ,gebeurde het.
Ze zagen vóór zich een grote aanhanger met traktor ,volgeladen
met druiven .
Het was bloedje heet en ze hadden al een poosje gereden, met z’n
vijven en de bestuurder werd gevraagd zachter te rijden.
In het voorbijgaan werden snel trossen druiven van de wagen
afgegrist en na een brede grijns en de duim omhoog tegen de
bestuurder  met vol gas voorbij.
Halt.
In het beste engels, duits en geen rap Frans  lieten ze rijbewijs en
paspoorten zien.
Maar wel in rap Frans ratelde de wijnboer, hun inmiddels ingehaald .
Het werd een boete of werken , dus kozen ze voor het laatste,
druiven plattrappen.
Aux revoir ,monsieus , mademoiselles.

 


Posted in Weblog by with 20 comments.

Comments

Pingbacks & Trackbacks

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *