WE300–Luchten

Ze heeft het echt helemaal gehad.
De godganse dag op telefoontje zitten wachten dat niet is gekomen.
Nadat ze vanmorgen een echo heeft laten maken van een oud abces ,
wat al weken aan het spoken is en er na bloedafname beloofd is dat
vanaf 15.00 uur gebeld zou worden voor een afspaak morgen om een
CT-scan te maken van de lymfen zit ze er nu helemaal tegenaan.

Doodmoe van, ook alle adviezen van derden verlaat ze het huis en
zoekt haar heil op  (haar) bankje .
Ze hangt haar hoofd ,hart en geest aan de wilgen om ze eens flink
door te laten waaien .
Frisse geuren omringen haar .
Boven haar hoofd rollen donkere wolken speels om de ,door de
avondzon beschenen lichtere wolken heen en ze glimlacht.
Ze sluit haar ogen en laat haar gedachten zelf een weg vinden in de
wirwar van gevoelens alsook om haar angsten omtrent datgene wat
haar zorgen baart te overwinnen.

Ze klemt zich vast aan de uitspraak van een vroegere buurvrouw,
die ze verleden week ontmoette  , tegen wie ze altijd zei wanneer
ze weer eens even uit de running was, onkruid vergaat niet .
Goh leuk je te zien buurvrouw ,jij bent inderdaad als onkruid ,je
komt steeds terug.
We lachten er samen om , niet wetend dat er weer een operatie
staat te wachten ,mits het mogelijk is.

Langzaam wordt ze rustig en laat ze haar blikken glijden naar de
jonge piepende fuutjes, die duikelen al spelend in de buurt van
moeders tussen het riet.
Een jong ,welhaast zeker ontsnapt of losgelaten, konijntje zit met de
de oortjes naar achteren en grote angstogen te hijgen in het groen.
Haar vechtlust keert terug ,nee ze geeft niet op.

Ze is met de ziel onder de arm gekomen .
Nu haalt ze haar ,inmiddels goed doorgewaaide hoofd ,hart en geest
van de wilgen en keert vol vertrouwen en moed huiswaarts.
Ze belt morgenochtend zelf wel naar de chirurg.


Posted in Weblog by with 32 comments.

Comments

Pingbacks & Trackbacks

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *