WE 300 – Waarnemen

Ze gooit de handdoek in de ring.
Kom op zeg het maar. De 14-jarige kijkt haar aan, half lachend maar zijn ogen weerspiegelen opstandigheid. Het boeit me allemaal niet meer, hoort ze. Oooh ?? Vertel het joh ,je weet dat je met mij alle kanten op kunt zelfs de goeie( hoop ik) Langzaam maakt de felle blik plaats voor warmte.

Mijn ouders snappen niets, werkelijk niets ( of doen alsof denk ik). Ik ben het school gaan zo moe. De lessen zijn saai en ik wil zoveel andere leuke dingen doen.
Zoals ? Ze vraagt het rustig, zich in gedachten afvragend of ze dit gesprek wel op de goede manier kan volbrengen.
Eigenlijk zou ik best een niveau lager willen in de studie, dan heb ik ook tijd om wat te appen met vrienden en vriendinnen en spelletjes spelen. Nu is het alleen maar leren leren en nog eens leren. Het is leren en trainen voor voetbal.
Voetballen is toch je lust en je leven , of niet?
Oh ja en mijn ouders zijn mijn beste supporters, dat wel, maar ik wil ook graag lol trappen met vrienden lekker hangen hier en daar. Altijd is er weer dat huiswerk. Nu zijn ze boos omdat ik naar huis ben gegaan omdat ik me ziek voelde , moe en zo.

Haar gedachten nemen een vlucht naar de tijd dat de vader van de jongen op die leeftijd was. Altijd kwamen er enkele dagen waarop hij zich zogenaamd niet goed voelde en na enkele dagen thuis ging hij weer vol goede moed naar school en waren er verder geen problemen tot er weer bijgetankt  moest worden, om verder te kunnen.

Ze geeft hem een aai over zijn bol en neemt zich voor de bezorgdheid bij de ouders weg te nemen door ze te wijzen op hun eigen jeugd.


Posted in Weblog by with 35 comments.

Comments

  • Mirjam Kakelbont schreef:

    Als een studie teveel van iemand vergt, is de lol er vrij snel af. Maar het moet ook geen lummelen worden! Toch weer de kerk in het midden proberen te houden, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Je hebt je goed ingeleefd in je verhaal, Ria. Een prijzenswaardige WE!
    Liefs Kakel

    • Ria schreef:

      Dank je Merel

      groetjes, Ria

    • Ria schreef:

      Het komt vast goed met de jongen, maar hij heeft wel een vaste zachte hand nodig die hem leidt.De vader is zo bang dat het mis gaat met de knul dat ie hem constant achter de vodden zit. Dat werkt averechts. Er is veel geduld voor nodig om het in goede banen te leiden en te houden.

      Liefs, Ria

  • Merel schreef:

    Rakend mooi geschreven met je voelen in dat van de puber

  • Marja schreef:

    Prachtige inleving en zijn vader zal zich toch zeker zijn eigen jeugd herinneren.

    • Ria schreef:

      Het gekke is dat vaders altijd hopen dat zijn zoons niet dezelfde fouten maken als hij zelf.Ze moeten nét iets beter worden.Voor mij staat het geluk van de knul voorop.

      groetjes, Ria

  • Meer dan mamma schreef:

    Het is best lastig een evenwicht te vinden tussen school en niet schoolse activiteiten. Sporten is leuk, school misschien ook, maar ze zijn maar zo kort kind en dan moet er ook leuke dingen zijn. Al is rondhangen met vrienden niet mijn eerste idee.

    Fijn om dan te weten dat er een oma(?) is die je begrijpt :)Lieve WE Ria.

    • Ria schreef:

      Ik vind wel dat de pubers wel erg jong al moeten weten wat ze met hun leven willen gaan doen.Uiteindelijk komen ze er toch vaak te laat achter dat de keuze verkeerd was. Dat vind ik zo jammer.

      Groetjes, Ria

  • Rietepietz schreef:

    Het is met de vader helemaal goedgekomen lees ik hier uit….. tijd voor een eerlijk “vader en zoon gesprek” mét inleving!
    Ik heb vaak het idee dat er tegenwoordig een té hoge waarde wordt gehecht aan scholing. Zodra scholing het levensgeluk in de weg staat is er toch iets fout.
    Fijn dat je toch iéts voor je kleinzoon kunt doen.

    • Ria schreef:

      De jongen is vanmorgen weer helemaal fit naar school gegaan. Een week na de krokusvakantie zal er wel weer een ziektedag volgen.
      Ik heb straks nog wel even een gesprek gehad met zijn ouders en dat werd gelukkig goed ontvangen.

      groetjes, Ria

  • Plato schreef:

    Je staat hier zo duidelijk stil bij dat gevoel dat veel ouders hebben: moet ik ingrijpen of kan ik volstaan met begrip, een grapje, een aai over de bol. Ik herinner me nog dat ik huiswerk moest maken terwijl er een voetbalwedstrijd op TV was. Nou, dan werk je wel want dan kun je mischien nog de tweede helft zien. Eerst de plicht en dan de lol dus. Maar zeg het een puber maar eens. Moeilijk. Oma’s zijn er goed in om dat soort dingen gemoedelijk op te lossen.
    Prima stuk Ria.

    (Plato houdt nog even zijn gemak want de bronchiën willen niet erg meewerken).

  • Mrs. T. schreef:

    We zitten er hier ook middenin. Meestal gaat het prima, maar af en toe is ze opstandig en vindt ze al dat leren maar suf, suf, SUF!!!

  • Ferrara schreef:

    Komt me bekend voor. Puberende kleindochter die het gevoel heeft dat vooral haar moeder haar niet begrijpt. Soms is het lastig manoeuvreren.

    • Ria schreef:

      Inderdaad is het zaak van tactisch aanpakken.Mijn kleinkinderen komen met alle problemen of verdriet naar mij.Ze vragen niet om advies maar een luisterend oor.

      groetjes, Ria

  • jokezelf schreef:

    Heel herkenbaar en mooi beschreven. Iemand achter de vodden zitten werkt inderdaad alleen maar tegenwerking op. Een beetje mee-judoën is altijd veel beter; zachte dwang met liefde, zoiets ;-).

  • Min schreef:

    Mooi waarnemen dat de appel niet ver van de boom valt. En ach als veertienjarige stond er op mijn agenda de kreet Baal jij ook zo…? Ik vond school dus niet suf, maar balen…

  • Plato schreef:

    Het is zaterdagochtend half tien. In gedachten zie ik je achter de pc zitten, speurend naar zwijmelmuziek en knarsend denken wat je daar nu eens over zult schrijven.
    Komop Ria…. je KAN het 🙂

  • ♫ Mel☺dy ♫ schreef:

    Oma’s zijn de meest handige wezens 😉

    Ze kunnen bemiddelen als 3e partij en dat is soms best handig 😉

    Mooie we , liefs en fijn weekend.

  • gewoonanneke schreef:

    Het is precies het moeilijke om te kiezen tussen wat het beste is voor je kind en wat wil ie zelf. Dat is denk het allerlastigste van opvoeden. Dat heb je hier mooi verwoord.

  • Wat hoop ik dat er in mijn omgeving een oma is die alles met een helicopterview nuchter kan bekijken. We zitten er midden in. Waar stuur je bij. Waar laat je gaan. Waar leer je eigen verantwoordelijkheden.

    Jongste dochter, nu 11, moet een nieuwe school kiezen. En dan ook liefst gelijk een richting. Kunst en Cultuur, Sportklas, Technasium of Wetenschapsklas. Tja… ze kiest voor de richting met de leukste uitjes. Zou ik ook doen :-).

    Mooi en invoelend geschreven.

    • Ria schreef:

      kleinzoon van 11 moet ook kiezen. Hij weet nog niet wat hij wil worden maar wel heéééél rijk.Ze hebben nog een lange weg te gaan (zucht)

      groetjes, Ria

  • Greet schreef:

    Mooi verhaal. Ik hoop dat je invloed een gunstig resultaat heeft.

    • Ria schreef:

      Ik ben al blij dat ze met hun problemen naar mij komen en ze weer, met warme chocolademelk en een stroopwafel achter de kiezen, lachend en zwaaiend naar huis fietsen.

      groetjes, Ria

  • anoniemandal schreef:

    Herkenbaar, uit mijn eigen jeugd, aan de tienerjaren van onze zoon en nu al heel vaak van onze kleinzoon, en die is pas drie jaar, dat wordt nog wat! Groetjes vanuit mijn gedachten 🙂

    • Ria schreef:

      Die kleine heeft nog enkele jaartjes te gaan voordat hij puber is,maar soms zijn het al vroeg dwarsliggertjes.
      vanuit mijn gedachten groet ik anoniemandalletje 😉

      lieve groetjes, Ria

  • roadlaura1969 schreef:

    Eerlijk gezegd ben ik blij dat wij geen kinderen hebben. Tegenwoordig ligt de druk of heel hoog of de school laat zowel leerling als ouder(s) hangen.
    Wat doe je dan als ouder(s) om je kind te stimuleren als het systeem faalt.

    Dat is hier gelukkig niet het geval wel dat ze met 11 voor een keuze staan ,de ouders en oma voelen dat wel aan 😉

  • Dieneke schreef:

    Het is altijd schipperen tussen de regels door,oma’s kunnen meestal gewoon luisteren zonder al te hoge eisen te stellen.Goede WE Ria.

  • Dwarsbongel schreef:

    Mooi geschreven! Ik denk even aan onze eigen puberende kleinkinderen…

Pingbacks & Trackbacks

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *