WE 300 – Waarnemen

Ze gooit de handdoek in de ring.
Kom op zeg het maar. De 14-jarige kijkt haar aan, half lachend maar zijn ogen weerspiegelen opstandigheid. Het boeit me allemaal niet meer, hoort ze. Oooh ?? Vertel het joh ,je weet dat je met mij alle kanten op kunt zelfs de goeie( hoop ik) Langzaam maakt de felle blik plaats voor warmte.

Mijn ouders snappen niets, werkelijk niets ( of doen alsof denk ik). Ik ben het school gaan zo moe. De lessen zijn saai en ik wil zoveel andere leuke dingen doen.
Zoals ? Ze vraagt het rustig, zich in gedachten afvragend of ze dit gesprek wel op de goede manier kan volbrengen.
Eigenlijk zou ik best een niveau lager willen in de studie, dan heb ik ook tijd om wat te appen met vrienden en vriendinnen en spelletjes spelen. Nu is het alleen maar leren leren en nog eens leren. Het is leren en trainen voor voetbal.
Voetballen is toch je lust en je leven , of niet?
Oh ja en mijn ouders zijn mijn beste supporters, dat wel, maar ik wil ook graag lol trappen met vrienden lekker hangen hier en daar. Altijd is er weer dat huiswerk. Nu zijn ze boos omdat ik naar huis ben gegaan omdat ik me ziek voelde , moe en zo.

Haar gedachten nemen een vlucht naar de tijd dat de vader van de jongen op die leeftijd was. Altijd kwamen er enkele dagen waarop hij zich zogenaamd niet goed voelde en na enkele dagen thuis ging hij weer vol goede moed naar school en waren er verder geen problemen tot er weer bijgetankt  moest worden, om verder te kunnen.

Ze geeft hem een aai over zijn bol en neemt zich voor de bezorgdheid bij de ouders weg te nemen door ze te wijzen op hun eigen jeugd.


Posted in Weblog by with 35 comments.

Pingbacks & Trackbacks

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *