WE-300 – Verwaarlozen

Ze kan niet nalaten haar tong uit te steken tegen het
opschrift van het bovenstaande  WE woord. Met de benen
opgetrokken, te lui om de handen uit de mouwen te steken
en eindelijk is  de noodzakelijke huishoudelijke karweitjes
te gaan doen, die ze zonder meer heeft versloft, kijkt ze
door het raam de tuin in.

Gisterenavond had ze al de WE geschreven , later weer
teniet gedaan en met sombere gevoelens om 12.30 in de
nacht naar bed gegaan.Wat was er niet allemaal door haar
heengegaan ,na het gsprek en ontmoeting met een man en
vrouw, beiden pas in het bezit van een hond gekocht bij
een broodfokker . Ze vonden ze zo zielig zoals ze gezeten
hadden in hokjes in een donkere schuur ,rijen lang, soms
met zeven in één hokje. Ze schudt de boze gedachten van
zich af .Protesteren hierover heeft geen zin, iedereen weet
het en de Wetgevers verontachtzamen het zoals zo veel
dingen.

Haar eerst nietsziende blikken verscherpen zich, dwalen
door de tuin. De tuin ziet er  niet uit. Ze heeft verzuimd
de plantenbak,met de vergane eenjarige plantjes, leeg te
halen, ook de hortensia en Zeenen strekken verwijtend
hun geraamtes van dode takken omhoog. Ze weet dat ze
niet genoeg zorg heeft besteed aan de beplanting,maar
zit er op het moment ook niet zo mee .Misschien weet
tuinvrouw er raad mee straks, in het voorjaar.

Ze ontspant bij het zien van de drinkbakjes, de voeder –
huisjes en pindakaaspotjes in bakjes aan de muur van
tuinkast en schutting, de bijna niet zichtbare huisjes in
het gebladerte van de groene klimop tegen de lange
afscheiding van gaas. Weer steekt ze even haar tong uit
tegen het WE woord, maar nu niet meer met een beetje
schuldgevoel ,nu met een glimlach. Ze weet dat mensen
in haar omgeving haar tuin een paradijs voor vogels
noemen.


Posted in Weblog by with 33 comments.

Pingbacks & Trackbacks

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *