WE 300 – Gedenken – Plato

In de nacht openden zich alle kamertjes in mijn hart. een golf van herinneringen stortte zich over me uit en namen mijn geest volledig in beslag. Zovele namen, woede ,onmacht,verdriet en pijn passeerden .Ik liet het over me heen komen ,verbaasd over wat zich allemaal in mijn hart heeft genesteld aan vergeten- en niet vergeten, soms ook nog onverwerkt verdriet. Alles passeerde de revue ,alle pijn kwam even terug, nog verdriet van vele jaren geleden. Voorzichtig plaatste ik alles weer terug in het kamertje met opschrift; niet bij blijven stilstaan.

Een blik werpend in het volgende kamertje; prettige en lieve herinneringen, doet de glinstering in mijn ogen veranderen in pretlichtjes. Dansend dartelen de vrienden, vriendinnen leuke uitjes, reizen, ontmoetingen ,mailtjes enz…voor mijn ogen. Duidelijk zie ik blinde Jaap zich over mijn zoontje buigen ,zijn gevoelige vingers heel teder en voorzichtig het gezichtje verkennen, één van de mooiste en dierbaarste momenten .De mailtjes en het bloemstuk op het meest moeilijke moment, juist toen ik de strijd wilde opgeven. Nooit zal ik het vergeten. Er passeren beelden van kleine knuistjes in mijn hand, gezichtjes vol vertrouwen tegen mijn hals gedrukt. Er passeert teveel om te benoemen.

Er vliegen enkele vogeltjes in het rond, een nachtegaaltje, eentje die ik tweety noemde ,’n duifje wier skeletje verzonken ligt in de overstort en waarop na de kattestaarten zich nu een tros roze ,weet niet hoe ze heten, bloemen bloeien. De jonge gierzwaluw in mijn hand met die prachtige zwarte oogjes ,nooit eerder zag ik er eentje van zo nabij.

Wat ik ook nog dagelijks in gedachten hou is het oude vertrouwde geld, doordat ik nog steeds omreken.
het dubbeltje op zijn kant
een kwartje voor m’n hartje
een gulden voor het winnen van de poul
een knaak voor het goede doel
helaas is het allemaal herinnering


Posted in Weblog by with 27 comments.

Comments

  • Anneke schreef:

    Count your blessings. Soms lukt het niet hoor, weet er alles van af. Maar een mooi verhaal heb je er van gemaakt. En zo is het ook wel. Alleen aan verdrietige dingen blijven denken is ook niet mee te leven. De moed krijgen om verder te gaan met behulp van maakt het leven ook weer mooi.

  • geesje schreef:

    Met plezier gelezen Ria, ondanks je verdriet, je groot gemis, het lukt je nog steeds om positief in het leven te blijven staan.
    Mijn bewondering hiervoor is groot. Liefs vanuit mijn gedachten.

  • Narda schreef:

    Wat een mooie WE.

  • Marja schreef:

    Heel knap dat je de positieve dingen hier ook vermeldt. Een mooie WE.

    • Ria schreef:

      Er zijn nog zo veel meer positieve dingen, je moet het kunnen en willen zien.
      Ook denk ik dat je, door veel mee te maken ook sterker wordt, zeker als je het kunt delen.

      groetjes, Ria

  • platoonline schreef:

    Ik vind het mooie aan herinneringen dat ze er allemaal zijn, door elkaar heen, akelig en blijmakend. Ik heb gemerkt dat wegstoppen niet helpt. Je moet er mee leven en op den duur gaan dan de scherpe kanten er vanaf. Maar ja; je wordt ouder en er komt steeds meer herinnering en steeds minder toekomst. Dat is ons lot.
    Je hebt het mooi geschreven. Gelukkig heb je heel wat fijne herinneringen.
    Prima WE.

    • Ria schreef:

      Je maakte met het WE-woord héél veel bij me los en ik heb uren in het verleden doorgebracht en ben nog steeds verbaasd dat een mens zoveel kan doorstaan. Toen het voorbij was sloot ik het deurtje en kon de vele mooie herinneringen naar boven halen. Nu hoop ik dat het deurtje gesloten blijft en alleen datgene wat ik echt niet wil vergeten samen met de mooie herinneringen in gedachte blijven. Dank je voor het woord, achteraf heeft het me goed gedaan het toe te laten.

      Groetjes, Ria

  • merel schreef:

    gelukkig kunnen herinneringen ook mooi zijn

  • rietepietz schreef:

    Je bent een heel nuchter mens en hebt een goed oog voor wat belangrijk is in het leven! Zegeningen tellen én wijze lessen trekken uit alles dat tegenzit is je wel toevertrouwd;-)

  • Een prachtige WE, en weet je….dat ene woordje: ‘helaas’ snijdt mij door de ziel.

    Waar ik jou om bewonder (en om benijd omdat ik dat zelf zo moeilijk, beter gezegd, onmogelijk, vind) is jouw optimisme en doorzettingsvermogen.

    • Ria schreef:

      Dat optimisme en vooral het doorzettingsvermogen daar gaat eerst een heel gevecht met jezelf aan vooraf, dan nog wat extra hulp van lieverds zoals jullie en voilá je gaat er voor.

      liefs, Ria

  • ferraravictoriene schreef:

    Je schrijft; ‘Er passeert te veel om te benoemen’ Ook ik had die ervaring bij deze WE en besloot het voor mezelf te houden. Niet zo zeer voor mij, maar i.v.m. de belofte niet al te privé te worden op mijn blog. Zo te lezen red jij je wel.

    • Ria schreef:

      Het leven heeft mij veel gegeven maar nog veel meer ontnomen.Alles bij elkaar heeft het me wel sterk gemaakt en blijf ik optimistisch en positief, dat is erg belangrijk. Jij redt het ook Ferrara.

      groetjes, Ria

  • Christiene schreef:

    Ria je hebt veel naar boven gehaald een soort van her beleven
    en nog eens mooi neer geschreven…….
    zo veel mee gemaakt dit laat zien dat jij sterk in het leven staat!
    ik heb bewondering voor jou…..
    lieve groetjes Christiene.

  • Ria schreef:

    Je hoeft me niet te bewonderen Christiene. Ik kreeg één kans en greep die kans, dus ga ik door en probeer elke dag zo te maken dat die eindigt met een glimlach.Meestal lukt dat wel.

    Lieve groetjes, Ria

  • Dwarsbongel schreef:

    Ons leven vult ons archief. Soms raken dingen in het archief onder het stof, en als de wind dan uit een bepaalde richting komt, waait ergens het stof af en zien we het weer liggen. Het kunnen kleurige of zwarte dingen zijn, maar zelfs zwarte boeken hebben vaak een witte kant: daar waar ze open kunnen.
    Goede WE!

  • Mrs. T. schreef:

    Ik ben stil van deze WE.

  • Ria schreef:

    Toch ben ik blij dat ik deze WE geschreven heb.
    Het heeft me goed gedaan achteraf gezien.

    Lieve groetjes, Ria

  • Wat een verdriet… Je hebt het mooi en liefdevol beschreven en toch… ik lees het met tranen in de ogen. Onafgemaakte jonge leventjes – het is gewoon TE erg dat dit een van de klappen is die het leven uitdeelt. Het is een mooie, warme WE.

  • Nathalie schreef:

    Soms is het moeilijk om tussen al het verdriet het positieve te zien, terwijl dat juist zo veel kracht geeft. Mooie herinneringen zijn belangrijk, maar ook de minder mooie herinneringen, dat maakt tot wat je bent.
    Mooie WE Ria.

  • Ria schreef:

    Nu ik in mijn levensavond ben beland,zie ik steeds meer de mooie herinneringen.

    Fijne avond Nathalie

    Groetjes, Ria

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *