Wat het zo moeilijk maakt

De mensen in de straat die nu ze weten dat je een ernstige ziekte hebt
ook denken dat je besmettelijk bent.
Ze vragen de kinderen hoe het met je gaat, niet aan jezelf als je met
je hondje wandelt gaat.
Als je een pad wilt inslaan en een ander , die eerder je wel altijd
tegemoet kwam lopen voor een praatje of spelen met de hondjes
onder elkaar, draait snel om en loopt weg, z.g.niet gezien dan doet
dat pijn.
Als ze staan te praten met elkaar, ze zien je en gaan vlug uiteen,
terwijl je er vroeger altijd bijhoorde ,dan doet dat pijn.

Het stimuleert mij echter wel om door te zetten en mijn ziekte te
overwinnen, zodat ik volgend jaar gewoon mijn eigen weg kan gaan ,
zonder mensen om me heen die me al begraven terwijl ik nog leef.
Zo leer je wel het kaf van het koren scheiden .

Gelukkig zijn er ook anderen , die vragen of ze ergens mee kunnen
helpen, of aangeven dat ze de hondjes even willen uitlaten als je
je moe voelt .
Zelfs willen komen stofzuigen nu de hulp het niet meer aankan en
de nieuwe hulp pas volgende week kan beginnen.
Mensen die leesvoer aanreiken bij de deur of een lief kaartje in de
brievenbus stoppen.
Ook voor die mensen ga ik door.

 


Posted in Weblog by with 33 comments.

Comments

  • Melody schreef:

    Tja lieve Ria…. helaas moet eerst de nood komen voordat mensen hun ware aard tonen.

    En weet je? Dat spijt me zo enorm, natuurlijk ook voor jou maar meer nog voor hen want ooit zullen zij tot ontdekking komen dat ze alleen staan…

    En wat mij nog meer spijt is wel dat de afstand zo groot is want anders kwam ik je helpen met wat je ook maar nodig hebt en ik je kan bieden… de wil is er maar de afstand kan ik niet overbruggen.

    Je ‘moet’ genoegen nemen met mijn gedachten en gebeden en het kaarsje dat hier voor jou brandt. xxx

  • Marja schreef:

    Helaas is dit erg herkenbaar voor mij. Sommige mensen durven je niet meer te bellen of aan te spreken. Er zijn nog veel taboes bij ziekte en dood.
    Je bent een kanjer en ik wens je nogmaals veel sterkte, wijsheid en succes.
    Liefs,
    Marja.

  • ikanmas schreef:

    ja het is zo dom van die mensen maar ze kunnen er niks aan doe soms komt het te dicht bij dat ook anderen dan hun (vecht)genoot kind of ouder ziek is of geweest
    mijn grote vriend ben ik bij blijven staan ondnks dat ik nu nogdar door uit gestoten word ze hadden een verhouding fluisterd met kijk daar heb je haar . hij is overlede en in de zelfde tijd overleefde mijn (vecht)genoot het gevecht en na vijf jaar kanker vrij. zelf moet ik nog een keer voor na controle ook ik schrok mij over komt dat hopelijk nooit maar er word niet na gevraagd ik ben al veel family en vrienden verloren aan en door Kanker .ben daarom lid van de Diagnose kanker . de naasten groep
    Lieve ria ik vind je sterk xxxxx yvonne

  • Novelle schreef:

    Beste Ria
    Tja zo gaat dat…..meestal zij de mensen met de minste woorden het meest meelevend in zware tijden.
    vriendelijke groet en een knipoog van mij.

  • dieneke schreef:

    Gek toch dat het (bijna)altijd zo’n uitwerking heeft,ik denk dat mensen het eng vinden of zo.Soms vraag ik mij wel af,iedereen maakt toch wel ziekte en erger mee.Hoe doen ze het dan?Lopen ze er dan ook voor weg,dat zal toch niet.Nogmaals sterkte!!!!

    • Ria schreef:

      Nee ik zal er nooit voor weglopen, juist niet.Nu weet ik het en loop gewoon mijn ronde zoals altijd en loop voor niemand om of weg.
      Dank je Dieneke,
      groetjes, Ria

  • gewoonanneke schreef:

    Ja Ria dat herken ik hoor, ik had dat na het overlijden van mijn kinderen, dat mensen gewoon opeens heel nadrukkelijk in etalages gaan staan kijken of een straatje om lopen. Het is gewoon moeilijk, sommige mensen vinden het ook moeilijk, weten niet wat ze moeten zeggen of hebben hun eigen emoties over dingen bedacht ik me later. Daar tegenover staan ook mensen zoals je het beschrijft die opeens fijne dingen doen en je een hart onder de riem steken. De krenten in de pap zal ik maar zeggen. En koester die dan maar 😉

  • lenjef schreef:

    Veerkracht

    niet elke vertrappelde ziel
    veert
    terug recht

    velen plooien voor immer
    ervaren de verplettering
    als levensdimmer

    wie zich recht trekt
    wacht
    een lang gevecht

    Velen vechten samen met jou, Ria.
    Lenjef

  • En hoe makkelijk is het nu om de computer dicht te klikken omdat ik niet weet wat ik moet zeggen… Je zal het niet voelen, want je weet het niet.
    Maar als ik je in gedachten even een glimlach stuur, dan voel je hem vast wel!

    Pijnlijk dit… en jammer…

  • geesje schreef:

    Al die mensen, die jou voorbij lopen zullen uiteindelijk alleen moeten lopen Ria!

    Lieve meis, wat zou ik nu graag met jou onder een appelboom zitten, koppie thee, koekje erbij en de stilte die er dan heerst getuigt van onze liefde voor elkaar.
    Meis, je blijft in mijn gedachten! (ook al zie je dat nu even niet bij mij, ik hoop dat je het wel voelt!)

    • Ria schreef:

      Zoals jij in mijn gedachten bent Geesje. Ik neem je vaak mee op het bankje en stil luisteren we samen naar de vogels om ons heen.Het werkt genezend voor
      lichaam en geest.
      Lieve groetjes, Ria

  • Anja schreef:

    Beste Ria, ik ken jou niet, maar helaas wel het verschijnsel “kop in het zand steken want dan is het er niet”. Mensen weten niet wat te zeggen en dus gaan ze je maar negeren, dat is makkelijker dan de waarheid onder ogen zien.
    Het helpt je wel om, zoals je zelf al aangeeft, het kaf van het koren te scheiden. Je weet straks precies wat je aan iedereen hebt, en vooral wie je echte vrienden zijn. Die blijven, die zijn er voor je.
    Voor wat het voor jou waard is: van mij een warme glimlach, een dikke knuffel en heel veel sterkte!
    Anja

  • In tijd van nood leert men zijn vrienden kennen, luid het spreekwoord.
    Echter in dit geval, lijken de mensen er zelf niet mee om te kunnen gaan.
    Ze vinden het waarschijnlijk TE ERG voor je Ria?
    Ze kunnen de woorden van troost niet vinden door gebrek aan Liefde in hun hart.

    Maar weet je?
    De HHH bid voor je!
    Steekt een kaarsje voor je op!
    En geeft je een HEERLIJKE HARTELIJKE HOT HULKSE KNUFFEL op de koop toe!

    • Ria schreef:

      Alle knuffels, kaarsjes, wensen,liefde, daar heb ik een kamertje in mijn hart voor ingericht .Het deurtje staat wagenwijd open zodat het door heel mijn lijf kan stromen.
      Dank je H.H.H.
      groetjes, Ria

  • rietepietz schreef:

    En tóch denk ik dat je er niet verdrietig om moet zijn ,het heeft niéts met jou persoonlijk te maken , veel mensen kúnnen nou eenmaal niet met emotie overweg en proberen er om heen te lopen !
    Ze leven ongetwijfeld met je mee maar kunnen er geen vorm aan geven .Dat is ook lang niet altijd makkelijk als je niet zo sociaal vaardig bent !
    Jij bent sterk ,al heeft dat natuurlijk ook grenzen !
    Het is goed om te horen dat je toch héél veel mensen om je heen hebt die je wél kunnen steunen en je liefde en hartelijkheid in overvloed geven ,het is je gegund !
    Ook ik kan niet meer doen dan hier meelezen ,op de hoogte blijven en je sterkte wensen !
    Ik denk aan je XXX

  • Christiene schreef:

    Lieve Ria,onthutst jou stukje gelezen,ik heb hier geen woorden voor
    dit doet zeker pijn je weet wie het zijn loop er maar een grote boog om heen.
    Daar sta jij boven.Ria ik woon niet bij jou om de hoek maar weet het zeker wij maken samen een praatje en sla een arm om je heen en wens jou een goed weekend.
    Dikke knuffel
    Lieve groetjes
    Christiene.

    • Ria schreef:

      Ik wen er wel aan ,zeker weten.Van sommigen weet ik ook zeker dat, mocht ik nog een toekomst hebben, zij er nooit meer deelgenoot van uitmaken.
      Dank je lieverd.Gistermiddag kreeg ik een spontane omhelzing zonder woorden van een jonge vrouw uit aangrenzende straat en weg was ze.Het deed me zó goed.
      fijn weekend Christiene
      lieve groetjes,Ria

  • Minoesjka schreef:

    He, wat vreemd, ik had hier een reactie geplaatst, maar die is nu dus verdwenen.

    Wilde je laten weten dat hoe moeilijk het allemaal ook is, er mensen zijn die je wel willen en kunnen steunen. En dat ik je een moedig mens vind, die het gevecht aan durft te gaan.

  • hanscke schreef:

    Ik hoor dat vaker, dat mensen dit gedrag vertonen. Ik vind dat onbegrijpelijk. Voor mij zou het juist een aanleiding zijn om juist wel een praatje te maken. Beter een keer extra, dan dit. Gelukkig zijn er ook andere mensen, zoals je zelf ook al schrijft.

  • Plato schreef:

    Wat een akelige ervaring. Maar het tekent jou wel dat je van die dingen sterker wordt, dat je niet bij de pakken gaat neer zitten. Dat ben JIJ, Ria. En dat is waardevol.

  • hanneke schreef:

    zo herkenbaar!
    na het overlijden van ‘hansie’ werden we ook door verschillend mensen gemeden, terwijl andere juist heel lief informeerden hoe het ermee ging.
    je leert de mensen wel kennen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *