Vervolg op ontmoeting Zwijmelen

Juist als ik wil aanbellen gaat de deur open en een voor
mij vreemde man stapt naar buiten , keert zich om en
roept;”Bernááááá…. zet maar vast verse koffie, je krijgt
bezoek”
Een vrolijk lachende leuke oude mevrouw sloft naar de
deur, kijkt me aan als ik vraag of de koffie klaar is. Met
beide handen grijpt ze naar haar hoofd en zegt; “Dus
toch. Het is goed volk buurman, daaaag”.

Kom maar verder, vervolgt ze, Herman zal er ook zo zijn.
Zie je wel, daar is ie al. Herman veeg goed je voeten.
Verrast kijkt Herman me aan. Wat vind ik dit fijn, op dit
bezoek had ik gehoopt maar eerlijk gezegt niet verwacht.
Waar zijn de hondjes? Toch niet buiten ? Thuis oh ik had
ze zo graag weergezien. Wat is die zwarte een heerlijke
knuffel. Berna je zou de koffie vergeten hebben bij het
aanraken van dat hondje, een echte knuffelhond, net iets
voor jou.

Beiden zijn 90 jaar, 63 jaar getrouwd, zonder kinderen,
maar zelden alleen. Kan ook niet anders, de woonkamer
straalt gezelligheid uit en de oudjes zelf zoveel warmte
dat je er warm van wordt.

Na wat heen en weer gepraat komt het verhaal .Herman
had dikke -en dunne darmkanker. Na vele behandelingen
met chemo was het hem genoeg. Hij gaf de arts te kennen
dat hij stopte en hoorde toen de waarheid. Stoppen dan
was zijn leven na twee maanden voorbij, doorgaan dan
misschien wat langer.
Hij liep met zijn vrouw naar de parkeerplaats en zei:
“Berna wij gaan deze laatste maanden op vakantie en
niet zomaar een vakantie een luxe cruise met alles erop
en eraan. Zo gezegt zo gedaan. Altijd gewerkt en gespaard
nu wilde hij Berna nog een pracht herinnering nalaten.

Nu komt het zegt hij; Het is nu 11 jaar geleden en ik ben
er nog. Maar zo lang ik nog niet hoef te kruipen loop ik
elke dag 3 keer ’n rondje buiten. Dus mijn kind mocht jou
zoiets gebeuren blijf in beweging zolang je kunt. Er is geen
beter geneesmiddel dan je eigen wilskracht. Wat ik je nu
heb verteld daar praten wij met de mensen hier niet over.
Kom je nog eens langs en breng je dan de hondjes mee?
en meisje doe iets op je hoofd met deze koude wind.

In gedachten verzonken loop ik huiswaarts, tranen lopen
over mijn wangen. Wat een toeval allemaal. Nee ik heb
deze moedige mensen mijn verhaal niet verteld en zal het
ook niet doen. De bezorgdheid toen ze me uitgeleide
deden , de zorgzaamheid waarmee Berna mijn kraag
opzette en de coll wat naar boven schoof zegden me alles.

Dit is het 2e oude echtpaar , het eerste zijn mijn oude buren.
Hij 90 en zij 89 , zij met de rollator en hij nog steeds op de
fiets, elke dag in beweging. Nu dit 2e echtpaar van beiden
90 jaar. Met een rijk gevoel kwam ik thuis en volgende
week ga ik weer.

 

 


Posted in Weblog by with 9 comments.

Pingbacks & Trackbacks

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *