Vederlicht

Het wezentje komt los van de brugleuning waartegen het aangeleund stond.
Zijn ponnetje hangt losjes om hem heen ,zijn voetjes zijn niet zichtbaar.
Met twee handjes houdt het een wit stuk papier vast.
Verlegen kijkt het naar beneden vlak voor me
Wil je mij iets vragen ?
Uitdrukkelijk nee schuddend met zijn blondgelokt kopke duwt het mij het
papier in handen.
Het is een tekening van een wezentje zoals hij maar nu met de handen aan de
oren ,de mond wijd open in een schreeuw.
Het papier vliegt uit mijn handen en tegelijkertijd vliegt ook het wezentje weg.
Beduusd en ook wat geschrokken zink ik neer op het bankje en volg de lijn langs het water.
Twee mannen in het zwart met een hoed, wat mij doet denken aan begeleiders van
doodskisten in vroegere tijden.
Ze wachten op iets of iemand en ik kijk of er iets in het water te zien is.
Niets, behalve twee witte prachtige zwanen .
Vreemd de ene zwaan heeft de kleur van de ogen  als het wezentje dat mij de tekening gaf,
de andere als het wezentje op de tekening .
Een man loopt me voorbij ,onder zijn arm draagt hij een schilderij met een oude lijst.
Vanonder mijn oogharen gluur ik even naar de beeltenis op het schilderij en……
een herinnering komt boven.
Pas nog heb ik het schilderij ” De Schreeuw” van Munch gezien in een tijdschrift en dat wezentje
liet mij maar niet los.
Lange tijd heb ik er naar gestaard en snapte niet waarom het me zo aangreep.
De twee zwanen zwemmen evenwijdig met mijn wandelpad over het water mee.


Posted in Weblog by with 4 comments.

Pingbacks & Trackbacks

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *