V v V – 28 oktober

Liefde in het jeugdkamp

Je moet maar durven .
Hoe bedoel je?
Om voor een zaal vol mensen je zegje te doen op een podium nota-bene.
Dat heet toneelspelen suffie.
Maar vind je het dan niet eng om daar een beetje comedie te zitten spelen?
Welnee ik vind het juist leuk om te doen
.
Iedereen ziet je en let op je .
Wat doe je als je jeuk in je neus hebt ?
Ga je dan met je neusvleugels zitten knipperen tot de jeuk ophoudt ?
Nee hoor dan steek ik mijn vinger in mijn neus en krab gewoon hoor.
Als het publiek gaat joelen dan steek ik gewoon mijn tong uit zóó..


Of er afgeweken kan worden van het programma vraag je ?
Nee dat kan nu niet meer.
Het is zorgvuldig samengestel en met alle betrokkenen doorgesproken.
De boekjes worden ruim vóór  aanvang van het stuk uitgedeeld ,zodat iedereen het rustig door kan nemen.
Deel 1 van de uitvoering wordt vóór de pauze gespeeld ,
Deel 2 ná de pauze.
Tijdens het spel mag er absoluut niet worden gerookt.
In de pauze alléén in de daartoe bestemde ruimte ( buiten dus ).
Dat geldt echter alleen voor de bezoekers.
Jullie krijgen maar 10 minuten pauze, daarna wordt er omgekleed en de tekst van deel 2 nog even snel doorgenomen.

Rij na rij schuiven de bezoekers op hun besproken plaats.
Het boekje ,met de verkorte versie van het te spelen stuk, in de hand.
Achter de coulissen is het een heen en weer geloop ,wat chter door de bezoekers niet is te zien.
Is iedereen er,zitten de costuums goed ,zijn er nog vragen ? enz…enz….
Wanneer dan eindelijk iedereen op zijn plek is komt de ,in dit geval , de toneelmeester, vanachter de coulissen om de openingszin uit te spreken.

Dames en Heren  en vooral onze jonge gasten , onze toneelvereniging genaamd
,, Doe maar net alsof ,, heet u allen van harte welkom en wenst u veel kijk-en luisterplezier met  het toneelstuk vakantieliefde.
Een daverend applaus weerklinkt wanneer vanachter de coulissen een jongen en meisje hand in hand over het podium wandelt en verlegen op het bankje neesrstrijkt, wat vóór een klein huisje staat ,dat is geschilderd op het decor, voorstellende een alpenweide, wat doet denken aan Heidi en Peter.
Het meisje werpt steelse blikken naar de jongen ,die niet reageert.
Pas wanneer ze niet kijkt waagt hij een schuwe blik in haar richting.
Zij is al 2 weken zo hefig verliefd op heer medespeler en hoopt vurig dat het wederzijds is als hij haar hand stevig in de zijne houdt.

Riiiiiiiiiiing ,riiiiiiiiing, ze schrikt op van haar boek .
Telefoon ,wie nou weer.
Met Laura
Even is het stil aan de lijn ,doch dan een aarzelende stem.
Ik ben het ,Brent.
Brent… ohhhh… Brent wat leuk dat je belt.
Herinneringen
komen omhoog aan een jongen met wie ze op kamp een toneelstuk opvoerde , alweer een tijdje geleden .
Op wie ze zo vreselijk verliefd werd ,maar na de vakantie uit het oog verloor toen hij naar de Kunstacademie ging en zij haar school nog moest afmaken.
Ze hadden elkaar nog wel eens een smsje gestuurd, maar dat hield na verloop van tijd ook op.
Nee toch ,toch niet weer die vlinders in de buik bij het horen van zijn stem?


 

 

 


Posted in Weblog by with no comments yet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *