V v V 017

Zacht bolt het gordijn voor het, gedelltelijk, openstaande raam.
Voor haar geestesoog verschijnt eenzelfde ,ook van damast, dezelfde motieven.
Nee geen bloemetjes ,een effen met hier en daar ’n takje  fijne tere blaadjes.
Ze hangen tot vlak boven de grond met een brede zoom.
Op het bed een tenger uitgemergeld oud mensje dat vroeg: Heb je het goed opgeborgen?
Na een knikje ja;”Dan is het goed , dag kind.
Ze staat nog steeds te dromen als iemand haar op de schouder tikt en vraagt:
“Die zul je wel niet willen houden ,misschien kan ik ze voor je vervangen.”
“Indien nodig doe ik dat wel zelf , dank je”.

De zaak leek zo simpel.
Alleenwonende vrouw, dood gevonden in de steeg beneden aan de trap van het bordes.
Roofmoord werd gedacht,daar leek het op.
Op de grond lag een open etui zonder inhoud.
Een neef was e voor opgepakt , nadat hij in de kroeg had opgeschept  over een rijke tante ,
wiens geld hij moest gaan beheren.
Eenvoudger kon het niet, hij zou er het wel hebben gedaan of iemand anders voor hem.
Doch na eindeloze verhoren ging het er steeds meer op lijken dat hij er werkelijk niets mee te maken had.
Ze moest elders zoeken.

Nee ze is geen advocate en heeft ook geen enkel recht op deze plek te zijn.
Ze komt alleen het gemeubileerde te huur staande woning bezichtigen.
Ze opent het venster en zet zich aan de kleine tafel tegen de muur.
Weer dat tikje op haar schouder.
“Wil je misschien een kopje koffie?”
Ze heeft geen deur open horen gaan .
Waarom is ze hierheen gegaan ,nieuwsgierigheid, intuïetie?
Er is hier iets vreemds aan de hand, ze voelt het .
Het water stijgt haar naar de lippen.
Ze moet dit oplossen en snel ook.

Hoe vreemd ze heeft de aangeboden koffie niet gekregen.
Ze ziet dat, de houten ,vloer in de slaapkamer dezelfde is als degene die ze eerder zag.
Bruin geverfde planken  en een katoenen geweven kleedje voor het bed.
Aan de muur een schilderij van een  madonna die, met een glimlach ,kijkt naar het kindje op haar arm.
Het behang heeft boven langs het plavond een ca.vijf  centimeter breed papieren randje met rode roosjes .
In het midden van het plavond een plavonniëre ,dat een zwak licht produceert .
Ze kijkt naar de deur die, op dat moment , geluidloos dicht gaat en ze huivert.
Dan ontwaart ze op de tafel vóór haar  een kop koffie met een plak cake.

De spanning stijgt ten top.
Natuurlijk dat is het .
In die brede zoom zit het bewijs .
Eindelijk is er de doorbraak ,zie je wel ze wist het.
Langzaam ontspant ze ,drinkt de koffie en eet de cake .
Met een klap sluit ze het boek.
Uit!!!


Posted in Weblog by with no comments yet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *