TEXAS U.S.A.

In begin oktober van het millennium jaar 2000 zette ik voet aan grond in de staat Texas.
De vlucht op zich was al een geweldige belevenis vanaf begin, waar ik vanuit het raampje het hele westelijk halfrond in de bloedrode avondzon zag ondergaan tot het binnenvliegen over de Labrador eilanden tot Houston in Texas.
Uren rijden over wegen zonder iemand tegen te komen is niets nieuws. Kleine vliegtuigjes zoals de Chesna zorgen voor de afstanden vanuit de lucht en het eerste wat mij verbaasde was het zien van zo’n vliegtuigje bij een restaurant. Veel Texanen bezitten een eigen vliegtuig zoals wij een auto.

Nog zie ik de longhorns lopen , grote koeien met brede geweien.
Op een dag, later in de middag, de zon zakte al en dat gaat daar heel snel, liep ik met muffin, de Australische herder van mijn dochter. Plots ging hij er vandoor en hoe ik ook riep en floot, niks.
Direct liep ik terug  en dacht de hond nooit meer te zullen zien omdat toen ik me omdraaide in de verte de grote oren zag van twee prairiehonden en ik werd vreselijk bang, niet eens zo zeer voor mijn eigen hachje als wel die van muffin. Gelukkig stond hij plots naast mij.

Samen gingen we met de auto de omgeving verkennen en toen ik de eerste brandweerauto zag vroeg ik te stoppen zodat ik een foto kon maken. Plots komt er een man op ons af die gebaarde te wachten.
Hij liep stukje terug, drukte ergens op en een gigantische groot rolluik ging open en daar kwam een gigantisch grote brandweerwagen uitrollen. De man vroeg naast hem in de cabine te gaan zitten en….. ja hoor we mochten de foto maken met zijn trotse glunderende gezicht achter het stuur.

De volgende dag reden we naar een Wallmarkt, een gigantisch overdekte ruimte, zo groot als hier het park achter m’n huis, waar letterlijk alles te koop is van verse groenten tot bedden.
Je kunt er schaatsen, er is een dansruimte enz…enz…Je kunt het zo gek niet bedenken.

We reden naar de San Antonio River en genoten op het drijvende terras van de muziek en het uitzicht.
Op een van de boten die voorbij voeren huwde een jong stelletje .Er was zelfs een priester aan boord om het huwelijk te zegenen. Het was heel bijzonder. Alle gasten , genodigden en ongenodigden kregen een hapje en drankje.

Ook bijzonder vond ik de vele gunshops langs wegen waar weinig mensen wonen Je zag er toch altijd mensen op elk uur van de dag.

We zaten uren ver overal vandaan in the middle of nowhere. Toch bezochten we Austin, Dallas, Forth Worth. We bezichtigde het huis waar de tv serie “The Bold and The Beautifull zich afspeelde met Ridge in de hoofdrol.

Ik kan nog wel uren doorgaan maar vertel even waar ik toch het meest van genoten heb. Dat is van het echte wilde westen. De avonden dat we rond een gigantisch groot kampvuur zaten bij de farmers waar we telkens weer uitgenodigd werden. Altijd greep er iemand zijn gitaar en klonk er countrymuziek.In de middag gingen we vaak kijken naar het temmen van de paarden . Hoe ze werden gevangen met de lasso en werden bereden achter een stevige omheining.

Yippie ayee yippie ayoo, weet niet of ik het goed schrijf .

Op zaterdagavond gingen we naar de texasbar ,countrydance,  line dance en kijken naar de wedstrijden tussen mannen en vrouwen , die een groot bruin houten paard bereden op een verhoging met de wildste sprongen.
Als je binnenkwam is één van de groep verantwoordelijk voor de drankjes en diegene krijgt een polsbandje om, zodat niemand teveel alcohol drinkt.

Wat mij het meest is bijgebleven is de verre weide prairie met zijn kampvuren en minder mooi de vele gordeldieren , die doodgereden lagen op en langs de weg naar het vliegveld op de terugweg.

 

 

 


Posted in Weblog by with 24 comments.

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *