Post

Kijkend naar de vele kaarten die aan slingers op de deuren hangen bekruipt me al vanaf gisteren een onbevredigd gevoel.
Natuurlijk is het fijn als er zoveel mensen aan je denken , maar toch…….
Als ik uitreken wat een geld er steekt in de kaarten en de postzegels en ik lees over voedselbanken dan kriebelt er een beetje schuldig gevoel in mij omhoog.

Zou het ook anders kunnen?
Ja dat denk ik wel, maar of iedereen in mijn familie ,vrienden en omgeving er aan mee wil werken ,moet ik nog zien.
Maar om mijn eigen gemoedsrust terug te vinden heb ik het besluit genomen om het volgend jaar geen kerstgroeten meer te sturen maar het geld wat ik er nu aan heb uitgegeven aan een ander doel te besteden.

In de loop van het volgende jaar stel ik iedereen op de hoogte van mijn plan zodat ze weten waarom er van mij uit geen kerstwensen meer komen., tenminste niet per post.
Gisteren sprak ik een oudere vrouw die zei dat ze elk jaar minder kaarten verstuurde omdat het voor haar te duur werd en ja dan kom je thuis en kijk je naar wat je zelf allemaal wel kunt en aan de tafel gezeten denk ik aan wat er minder kan.
Zo worden dan ideeën geboren.


Posted in Weblog by with no comments yet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *