Leven en dood

Vanmorgen kwam het er dan van.
Na gisteren afscheid te hebben genomen van Jan ,die zich vandaag
heeft laten euthaniseren, zitten mijn loopmaatje Lidy en ik op het
bankje aan de rand  van het bos.
Het is nog héél stil behalve het geklop vlakbij ons. Een specht maar
we zien hem niet. Er valt een stukje hout en dan beweegt er iets en
ja hoor .Op 5 meter van ons af in de boom zie ik een rood petje ,
prachtig gekleurde vleugels en aande onderzijde achter nog een rode
vlek. Hij is het, de bonte specht.

We blijven zwijgend zitten ,mijn gedachten zijn bij Jan .Plots een
geritsel verder weg. Langzaam komt het nader, zien doen we niets.
Er overvalt me een beetje een griezelig gevoel , de jaren gaan terug
naar de dag dat ik samen met mijn broer en vriend aan de wandel
was, nieuwsgierig geworden nadat onze oom vertelde op jacht een
wild zwijn te hebben gezien .Waar er één is zijn er meer ,het kan
gevaarlijk zijn.

De voeten schrap gezet ,startklaar om te vluchten, wanneer plots
de takken van het struikgewas wijken en er een prachtige kop van
een hert tevoorschijn komt. Opgelucht ontsnapt me de adem en
ik hoor de zucht van opluchting van Lidy.
Even blijft hij doodstil met grote ogen staan om dan weer te
verdwijnen

We wandelen naar de groene keet ,die nu op slot is ,maar van waar-
uit we s’avonds in de schemering ook al eens reeën hebben gade
geslagen  en jonge wilde konijntjes.
De struiken en bomen tonen al de bonte kleuren van de herfst ,het is
zo mooi en mijn hart doet zeer als ik aan Jan denk die die pracht
nooit meer zal mogen aanschouwen.

Omhoog ziend zien we een stuk blauwe lucht waar de helft van de
maan nog wacht. Aan de nadere kant ,naar het zuid-oosten tekent
zich een landkaart af gelijkend op nederland ,gevuld met kleine
witte wolkjes.
Alsof ik de stem van mijn moeder hoor ; schaapjes in de lucht of
dansend over de weiden brengen mooi weer.
Het werd vandaag een mooie zonnige dag.
Een dag met goud en een rouwrandje.
Nooit meer zwaaien als ik langs de flat van Jan kom en nooit meer
even met de lift naar boven , hij wenkt niet meer voor een praatje.

Je was al zo moe Jan ,rust nu maar uit .

 


Posted in Weblog by with 12 comments.

Comments

  • Plato schreef:

    Wat een triest verhaal. Hoe veel moet je al geleden hebben als je kiest, ja misschien wel moet kiezen voor euthanasie. Omdat de pijn te groot werd. Nu ik hier met zere knieën en voeten zit, heb ik voor het onderwerp meer gevoel dan anders, lijkt wel. Vaak is het leven net een visnet, dat zich gaandeweg om je heen sluit als een cocon.

    Je zet het hier zo prachtig neer. Die tegenstelling tussen de dood en de levendige natuur met al zijn verrassingen. Ik wens jou en iedereen die Jan gekend heeft, sterkte. En Jan zelf ken ik wel niet, maar dat hindert niet. Ik wens hem, op de veiligeplek waar hij nu is, veel geluk en dat het hem goed mag gaan op zijn pad.

    • Ria schreef:

      Als leven lijden wordt, wordt de dood je vriend. Het vreemde is dat wanneer mij weer iets treft ik altijd iets tegenkom in de natuur wat me de kracht geeft door te gaan.
      Toch als ik ernstig dement word of vreselijke pijnen krijg hoop ik ook te worden geeuthaniseerd.
      Geniet van het mooie zonnige weekend Plato.
      Groetjes, Ria

  • lenjef schreef:

    Ongevraagd bezoek

    op een keer zullen ook wij de Dood over de vloer krijgen
    om ons bestaan van de levensdraad te rijgen
    vanaf dan zal onze mond voor eeuwig zwijgen
    de leegte zal allicht even de oppervlakkigheid overstijgen

    Sterkte, Ria.
    Lenjef

  • rietepietz schreef:

    En tóch zul je altijd even aan hem denken als je langs zijn flat komt ,Jan heeft niet voor niets geleefd .
    Mooi dat hij mocht zeggen dat het genoeg was hoe moeilijk dat ook kan zijn voor de mensen om hem heen …die ik natuurlijk sterkte wens !

  • Marja schreef:

    Wat heb je dit prachtig verwoord, Ria. Sterkte!

  • Christiene schreef:

    Een mooi eer betoon voor jan,wat heb je dit mooi geschreven.Ja dit is echt genieten zo als je dit beschrijft over de natuur.Jan ga je missen maar als je wandeld op deze plek word er altijd even aan Jan gedacht al is het maar even…..
    Sterkte voor jou Ria het is toch missen van een vriend.

    Lieve groetjes
    Christiene.

  • Melody schreef:

    Hoe moeilijk beslissingen van anderen ook te begrijpen zijn, verlossing krijgen is voor de ene mens een gunst die de andere mens niet wil ervaren terwijl hij het die ander wel gunt..

    LIef hoe je hem beschrijft Ria, sterkte hoor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *