Het Station

 

Langzaam ,opgezweept door de wehrmacht ,sjokten ze richting station ,waar de trein reeds klaarstond om de groep Joden
naar hun laatste bestemming te brengen.
Joachim keek om zich heen ,zakte een beetje door de knieën ,zich geen raad wetend ,hoe hij de plas moest ophouden.
Scherp lette hij op de bewaker ,die met geweer in de aanslag op twee passen afstand bij hem vandaan juist een grote magere
jongen een harde klap met de kolf van het geweer op zijn rug sloeg en schreeuwend en scheldend voor hem uitjoeg.

Joachim voelde de nood langs zijn benen lopen , schuifelde gebukt opzij en zette het op een lopen .
Halt ,halt ,hij hoorde het schot en hollende voeten, liet de plunjezak los en hoorde vloeken toen de bewaker erover struikelde.
Plots voelde hij een muur en wierp zich blindelings in een kuil, naast een raampje, bestaande uit vier kapotgeslagen ruitjes ,
Hij hoorde stemmen ,vlakbij aan de binnenzijde van de muur ,die zich langzaam verwijderden ,later schreeuwend naar wat hij
wist, de anderen van de groep.

Uw bloed kome over ons en over onze kinderen.
Zijn adem gierde door zijn keel en hij wist zeker dat er geen god kon zijn die dit wilde, een god zonder erbarmen.
Heden zult gij met me zijn in het paradijs.
Hij wilde niet naar het paradijs , misschien later ,oooooittttt, niet nu.
Doodstil ,bevend van de pijn in zijn knie ,bleef hij liggen luisteren.
Stond er iemand  doodstil te wachten tot hij dacht dat de kust veilig was?

Kijkend door een spleetje van zijn ogen zag hij geen neuzen van laarzen , maar…. here god ,
op korte afstand de voetjes van een een kind, een houten geweer lag naast het joch.
Zonder te bewegen stond hij daar , dan ineens een ommekeer ,het geweer achterlatend rende hij weg.
Te laat ging het door hem heen, nu komen ze me doodschieten en vluchten kan niet het is nog te licht.

Een lichte koorts beving hem en waarschijnlijk door vermoeidheid overmand raakte hij in een sluimertoestand.
Plots zachte lichte voetstappen en iemand hield een nap met vloeistof voor zijn mond .
Water , eindelijk water. Een zachte stem fluisterde dat hij mee moest komen ,dat alles veilig was.
Hij was gered en in een schuur in het warme hooi kon hij slapen en werd hem brood met warme soep gebracht.

Hij was één van de 24.000 overlevenden van de millioenenmoorden op Joden en zigeuners.

De foto bij Anja den Tieter van het Station hebben mij tot dit verhaal geïnspireerd.

 

 

 


Posted in Weblog by with 14 comments.

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>