Het onderbroekje

Ha die Lies wat zie je er weer stralend uit. Telkens als ik
je zie knap ik  helemaal op : ” Meen je dat nou “?
Echt waar Lies en na een wantrouwende blik van Lies
gaan er twee vingers in de mond en dan de lucht in. Zie
je ik zweer het.

Lies ,dit keer uitgedost in het roze, van pet tot schoenen,
behalve de gifgroene jas, glundert van plezier. Zo somber
ze er uitzag en moeizaam lopend ,zo lachend en kwiek
wordt ze .

Weet je ik heb enkele dagen niet gelopen en dan gaat het
minder maar ik gooi wel elke morgen mijn benen hoog
de lucht in, zo hoog mogelijk ,kijk zó . Lies gooit het een
na het andere been de hoogte in. Zo dat was knap.

Een lach schiet omhoog bij een reeds lang vervlogen
herinnering. Een ca. 8-jarige jongen en een meisje van
ongeveer dezelfde leeftijd ,lopen samen van school naar
huis.
Nou ja lopen….

Op de handen lopen, wedstrijdje wie het langst loopt.
Hij in een korte broek. Zij een zwierig  katoenen rokje.
Het rokje zwiepte naar het hoofd, ze liep dus  in haar
onderbroekje. Dat deed een meisje nooit.

Ze zag niet de mensen op de fiets , ze zag niets, ze
hoorde alleen het geklap en gejoel . Gloeiend van
trots om de overwinning op Marius, kwam ze thuis,
waar ze werd opgewacht door een diep zuchtende
boze moeder. Dit doe je dus nóóit meer.

Moedertje had haar handen vol aan haar dochtertje,
dat alle kwajongensstreken uithaalde.

Liesje klapt in haar handen en giert van de lach.
Lachend loopt ze verder ,draait zich om en zwaait nog
steeds lachend gedag.

 


Posted in Weblog by with 14 comments.

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *