De Illusie

Gezeten naast de maangodin wuift ze beheerst ,doch met grote angstige betraande ogen,
naar het gezelschap  dat ,om de hoge gasten te amuseren is geëngageerd.
Steeds weer hoort ze de stem van Camillo ,zoon van de zonnegod met wie ze, in de
boezem bovenin de toppen van de bomen, haar huwlijksnacht beleefde. Helaas werd
haar de volgende dag reeds duidelijk dat het huwlijk rechtsongeldig was en haar geliefde
ontvoerd.
Nog steeds heeft ze niets van hem vernomen ( of mogen vernemen ).

Ze is bang, zo vreselijk bang .
Vermoedelijk heeft de liefdesdaad haar zwanger gemaakt .
Ze weet ook dat de baby niet welkom zal zijn ,daar waar ze nu is.
Ooit was ze uit de woeste zee ontsnapt aan posseidon ,omhoog getild in de
armen van de zonnegod , die haar liefderijk had opgenomen, haar een thuis had gegeven
en gezworen dat ze bestemd was voor zijn zoon Camillo.
Doch de kinderloze maangodin had, na de zonnegod in verleiding te hebben gebracht,
hem min of meer gedwongen Sophia , zo noemde haar  de zonnegod, aan haar te geven.

Haar ogen worden als een magneet getrokken naar een beeldschone vrouw , die een
beetje aan het oog onttrokken wordt door een marmeren pilaar.
Het is Diana ,koningin van de jacht die haar strak aankijkt en haar als vanzelf naar zich toetrekt.
Ze staat op en wandelt quasi onverschillig naar de zuil en daarlangs naar het donkere buiten.
Automatisch stapt ze in het , door herten bespannen, gereedstaande rijtuig , als in shock.

Na een korte aanloop vliegen de herten als het ware , naar het dichte woud om ergens, uren later,
te stoppen bij een verscholen hut.
Ze wordt wakker bij daglicht en vraagt zich af wat er is gebeurd.
De hut is van het noodzakelijke voorzien .
Plots voelt ze iets bewegen in haar lichaam, een licht fladderen ,een zacht trillen.
Geluk vermengt met angst overstroomt haar .
Ze wordt moeder en zal zorgen dat haar kind niets overkomt .

Die nacht krijgt ze een vreemde droom ???
Ze staat aan de rand van een diepe put, een kleine jongen aan de hand ,genoemd Leon
Om beurten roepen ze ,halloo, halloo, vele malen herhaald door de echo.
Plots horen ze een stem roepen, Sophia, Leon hier hier .
Ze kijken om zich heen, de stem schijnt door de echo overal vandaan te komen.
Ze buigen zich over de rand van de put en vallen .
Er schijnt geen einde te komen.
Doch dan zien ze licht , daglicht, zonlicht ennnnnn… Camillo.

Ze zijn veilig . Samen

 


Posted in Weblog by with 8 comments.

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *