De beslissing

Mezelf nog langer voor de gek houden heeft geen zin. Maandenlang steeds weer opnieuw elke dag een stukje verder lopen. De vermoeidheid slaat toe en ook de evenwichtstoornis speelt steeds meer een belangrijke rol.
Autorijden en fietsen had ik al op moeten geven omdat mijn gebroken linkervingers, die de krachten wegnamen en me beletten het stuur stevig vast te houden

Als is er de rollator, wat lopen een stuk gemakkelijker maakt, met twee hondjes is dat geen doen. Vier keer per dag ’n kwartier lopen met de hondjes is beweging genoeg. Drie kwartier of een uur aan één stuk lopen red ik niet meer. Ook de hondjes kunnen geen afstanden meer lopen.

Als een berg zag ik er tegen op om te gaan denken aan een scootmobieltje doch nadat ik even op en neer naar het centrum liep , 3 kwartier lopen in totaal, en de rest van de dag kapot van vermoeidheid wist ik wat me te doen stond.

Nu staat er een scootmobiel, metalic-rood met 4 wielen, te blinken in de schuur en komt er straks iemand die me terzijde staat bij de proefritjes.
Het is geen snelle bertje harder dan 10 kilometer per uur haalt ie niet en dat hoef ook niet. Het is de bedoeling dat ik hem gebruik om zelf kleine vergeten boodschappen, shoppen, naar de huisarts, terrasje en dwalen langs de mooie plekjes in de natuur enz… zonder telkens afhankelijk te zijn van anderen, hoe bereidt men ook is te helpen.

De rollator gaat de schuur in tot de hondjes, die ik nog hoop te overleven, er niet meer zijn. Dan kan ik daar weer mee gaan lopen of wie weet nodig in huis.

Zo de eerste proefrit zit er op. Wat valt dat tegen. Ik dacht nog wel zomaar weg te kunnen racen. Mooi niet dus het zal wel even duren voordat ik het helemaal onder de knie heb. Het ding wiebelt alsof je in een kart zit zonder ruggesteun. Nu lijkt 10 km per uur veel harder dan ik dacht.

We hebben veel lol gehad met het hollen en stilstaan . Het ding wiebelt en hobbelt over elk oneffen stukje weg of pad. Hendeltje vasthouden , knopje omhoog ,knopje omlaag,  alles loslaten pats boem stil enz…Ik vergelijk het met de eerste oefeningen met mobiel telefoontje, alleen nu zit je op straat en heb je te maken met verkeer en spelende kinderen.

Na ’n kwartier hield ik het voor gezien. Eerst even alles op me in laten werken.
Morgenmiddag volgende proefrit.

Wie heeft er een ideetje voor een leuke naam voor het scootmobieltje?

.

 


Posted in Weblog by with 16 comments.

Comments

  • Melody schreef:

    Ach jeetje arme schat.
    Maar geloof me . . Eenmaal gewend zo je ontdekken hoeveel groter je wereld worden kan. Dat gaat je vast lukken.

    Toitoitoi en voor “later” heel veel plezier met “Miss Daisy”

  • Marije schreef:

    Ik hoop dat er een wereld voor je opengaat! Succes met oefenen 🙂

  • Edward McDunn schreef:

    Volgens mij is het een hele goede beslissing Ria, hier kan je tenminste nog mee uit de voeten. Natuurlijk moet het eerst even wennen, maar na een tijdje ga je nat als Max Verstappen, te keer als een beest in je “speedy”

  • Marja schreef:

    Heel goede beslissing, denk ik. Racing Ria. Ik zie je al gaan met die banaan.

    • Ria schreef:

      Het zal nog wel even duren eer ik allemaal kan wat ik wil b.v.een winkel binnenrijden, door de gangetjes crossen. Als het zover is trakteer ik jullie op een foto van mij op “duveltje” De naam heb ik afgeleid van Karels idee “rode duiveltje” 🙂

  • matroos schreef:

    Zo’n scootmobiel maakt je wereld weer groter,let maar op over een poosje denk je tjonge had ik het maar eerder gedaan.

  • karel schreef:

    een wijs besluit Ria
    je zal het gaan ontdekken na het oefenen dat zo’n karretje ook het plezier om er ff uit te gaan terug brengt
    zelf ken ik wat mensen die er al jaren veel plezier aan hebben
    m’n rooie duiveltje

    slaap wel groet

  • karel schreef:

    ik zal morgen de zon genieten , en ik hoop jij ook
    samen met het rooie duiveltje

    • Ria schreef:

      Dank zij jou heb ik een naam. i.p.v. rode duiveltje ga ik het duveltje noemen.
      Dank je Karel Als het zover is dat ik er een winkel mee in – en uit durf te rijden trakteer ik op een moie foto van mij op het duveltje:-)
      zonnig groetje

  • Rietepietz schreef:

    Oh wat zul je dáár een plezier van hebben, ik weet nog dat Marion overstag ging voor haar “scoot” (zo noemde ze hem) maar wat vónd ze het een feest dat ze weer even zélf naar het dorp kon voor de boodschapjes. Ze reed ook zelf wel naar de boulevard in Kijkdijn ( zo’n 4 km )en ging daar een kopje koffie drinken in het zonnetje.
    Oefenen op wat minder drukke stukken en gewoon op de stoep is 10 km zelfs véél te hard, gewoon lekker stapvoets rijden. Heel veel plezier met “herworven vrijheid”!

    • Ria schreef:

      Vanmiddag alleen geoefend onder toezicht met in-en-uit het schuurtje. Het achteruit er uit rijden in zo’n kleine tussenruimte is het moeilijkst. Het gaat wel lukken.Dat wordt straks racen. Hij kreeg de naam “duveltje” 🙂

  • Trees schreef:

    Mooi Ria, dat je inziet dat je jezelf een hoop ontzegt door maar te willen lopen en dan doodmoe zijn bij thuiskomst.
    Een scootmobiel is een prima hulpmiddel. Als ie maar stabiel genoeg is. Je verhaal boezemt me angst in, als ie maar niet omvalt met jou erbij.. 🙁
    Haha, ik zie dat je al een naam hebt, leuk bedacht! Duveltje! Het is vast echt een Rode Duivel 🙂
    Liefs XXX

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *