Dank Zwijmelaars

Het was een mooi maar verdrietig uurtje dat ik bij Truus was.
Haar ogen traanden toen ik zacht mijn hand op de hare legde en haar naam fluisterde.
Dan hoorde ze Droomland en er trok zo’n stralende glimlach over haar gezicht, die vergeet ik nooit meer.
Ze fluisterde Droomland en streelde mijn hand. Toen ik bij de deur was wenkte ze en vroeg “kom je gauw weer. We keken elkaar even aan en de druk van onze handen zegden genoeg.

Dank voor jullie meevoelende reacties.


Posted in Weblog by with 10 comments.

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *