BALANS 2013

DANK,

Mijn gedachten nemen een vlucht terug naar het einde
van 2012.Het was omstreeks deze tijd dat er ‘smiddags aan
de deur werd gebeld en een mij onbekende vrouw, die wel
bij de deur ,tegen mijn man, haar en mijn naam noemde ,
vroeg of ze mocht doorlopen en vlak bij de bank waarop ik
lag te rusten een gigantisch mooi boeket neerzette.
Een enorme grote kaart waarop binnenin de mails en reacties
met lieve wensen ,begeleid door schrijven van Min.
Het was een complete verrassing en het was ook voor het eerst,
sinds het ontdekken van de ziekte ,dat ik mijn emoties niet in
bedwang had. Tranen van ontroering en blijdschap om jullie
medeleven liepen vrij over mijn wangen.

Nog elke dag ben ik jullie dankbaar . Jullie hebben mijn ziek
zijn draaglijk gemaakt, mijn vechtlust om te overwinnen flink
aangewakkerd .Ik noem jullie met liefde en trots :
MIJN VRIENDEN. Jullie waren mijn zon, steun en toeverlaat.

Hierbij dank ik ook in het bijzonder PLATO en MIN.

Het toeval wil ,dat juist vanmiddag terwijl ik het begin van dit
schrijven voor me had liggen, de deurbel overging en volkomen
onverwacht Min voor me stond. Even vlug kijken hoe nu met je
gaat,zei ze. We hebben verlies en zegeningen van dit jaar naast
elkaar gelegd en het werd een onderhoudend  uurtje.

ZEGENINGEN

De controles zijn tot nu toe goed. Pas maart 2014 terug en als
het goed blijft daarna de rest van het jaar om de 3 maanden.
Dit jaar voor het eerst de zonnewende gezien.
De mooiste dubbele regenboog van het begin tot aan het einde,
De mooise zonsondergang ooit.
Het vlindertje dat danste voor m’n voeten, van boven naar benee,
het kwam me begroeten.
Het muisje dat telkens, als de merel niet keek, het zaad voor zijn
snavel wegpikte ,keek de merel dan snel onder de tuinkast dook,
weer terugkwam als de merel niet keek, prachtig gewoon.
Een gierzwaluw in mijn hand, nog nooit van zo dichtbij gezien.
Een meesje, nog pas geleden op de deurklink dat nieuwsgierig
naar binnen gluurde.
Het uitje met Richard en Brigitte met als verrassing een lantaarn
met 3 kaarsen. Elke avond steek ik ze aan en noem zacht de naam
voor wie ik ze dié avond brand.

Elke dag getelde lieve leuke kleine dingen zijn grote zegeningen.


Posted in Weblog by with 17 comments.

Comments

  • Marja schreef:

    Lang leven Min. En jij bent een kanjer!

  • platoonline schreef:

    Geweldig dat Min even langskwam. Dat geeft dat extra zetje om er positief tegenaan te gaan. Maar vergeet ook jezelf niet te prijzen. Want jij bleef ook altijd positief en bereid tot de strijd. Je moet het altijd maar kunnen. Jij kan het!!

  • Novelle schreef:

    Wat een mooi kan je over je zegeningen schrijven Ria ik word er blij van.

  • Melody schreef:

    Het kunnen….. het durven….. het willen…..zien en tellen van je zegeningen, dat is een kunst die niet iedereen beheerst. Natuurlijk zijn Min en Plato ontegenzeglijk toppers maar vlak jij jezelf aub niet uit!!!
    Wat zij, (en of wij) ook wel of niet deden…jij was degene die het gevecht moest vechten, niemand kon je daarbij helpen, en je hebt dat toch maar ‘even’ gedaan!

    kortom… petje af en diepe buiging (sluit ff je oren zodat je mijn botten niet hoort krakten hihihi)

    xxx

  • rietepietz schreef:

    Wat prachtig als je een jaar dat óók zoveel minder mooie dingen bracht met zoveel positiefs af kunt sluiten. Het logwereldje is zo slecht nog niet al is het natuurlijk een extra cadeau als mensen als Min en Plato zorgen dat “de mens achter het blog” zichtbaarder kan worden en soms zelf gewoon aanbelt!
    Maar bovenal een groot compliment voor jezelf… je niet aflatende moed om iéder gevecht aan te gaan en zélf actief te blijven in “het logwereldje” !
    Práchtig december logje heb je gemaakt!

    • platoonline schreef:

      Ha, Rietepietz, dat heb je mooi gezegd. Natuurlijk zijn wij allemaal gewoon mensen ook al communiceren we digitaal.

      Wat jij, Melody, ik en anderen zeggen is waar: het is de kracht in Ria zelf die haar zover heeft gebracht.

      In stille uurtjes denk ik vaak: je zal maar zo ziek zijn en dan tegelijkertijd een zwaar zieke man hebben. Dat is toch haast te zwaar om te dragen? De vraag rijst dan waarom sommigen ZO veel te verduren hebben dat het haast onmenselijk lijkt. Maar wij mensen weten daar niet van en kunnen het ook niet oplossen. We kunnen er alleen maar voor iemand zijn. Dat Ria daar steun aan heeft is fijn. Maar de dagelijks gang loopt ze zelf en daar heb ik enorm veel respect voor.

  • ikanmas schreef:

    heerlijk dat er aan je word gedacht heb je dik verdiend

  • Ria schreef:

    Het is inderdaad zo dat je het eigenlijk allemaal zelf moet doen.
    Maar de steun van vrienden is héél belangrijk. Familie weet meestal zelf
    niet goed met zo’n situatie om te gaan.Ook mensen in de omgeving ,door wie
    ik soms als een melaatse werd vermeden tijdens mijn herstel en de eerste
    voorzichtige stappen achter de rollator.Het maakte me kwetsbaar waardoor ik me trots en ongenaakbaar opstelde.
    Nooit in mijn leven ben ik een innerlijk gevecht uit de weg gegaan.Ik heb veel verloren ,maar de gedachte dat er mensen zijn die nog veel meer moeten doormaken geeft kracht.
    Ik ben (vrienden?)en kennissen verloren in deze periode wat pijn doet, doch ook dat sterkt je.
    Maar jullie waren toch degenen die mij,samen met nog enkele vrienden hier,mij door deze moeilijke periode sleepte en NOG.
    Liefs, Ria

    • rietepietz schreef:

      Lieve Ria neem het sommige anderen niet ál te kwalijk, het is voor ons zoveel makkelijker om, veilig weggekropen achter de laptop, rustig naar woorden te zoeken waar je misschien steun aan hebt.
      Ieder ander in het echte leven moet á la minute dealen met wat ze zien en dat is véél moeilijker.
      Het zal ook voor jou makkelijker zijn je hiér kwetsbaar op te stellen dan face to face met mensen die je heel goed kent. Soms omdat je “het lijden” niet wilt laten zien bij mensen waar je van houdt om hún pijn niet te hoeven zien. Ik weet dat je geliefden zien lijden nog vele malen erger is dan zélf lijden .
      Het is prachtig om te horen dat onze reacties je geholpen hebben maar het blijft een sterk staaltje hoe jij je erdoor heen slaat XXX

      • Ria schreef:

        Bij de pakken neer gaan zitten is geen optie, dus Rietepietz ga ik gewoon verder zoals ieder ander ook moet. Het leven staat niet stil,het gaat stil verder.
        Groetjes, Ria

  • Nathalie schreef:

    Fijn dat je vrienden hebt die bij je langskomen en je steunen, dat geeft zoveel kracht. En heerlijk dat je kunt genieten van die kleine dingen, zoveel mensen zien dat niet meer. Blijf genieten Ria!

    Ik wens je heel fijne kerstdagen toe en een 2014 vol met mooie zegeningen.

    Liefs,
    Nathalie

    • Ria schreef:

      Dank je Natascha.Er is nog zoveel moois om ons heen ,maar dat moet je wel zien en veel mensen jagen alleen achter het materiële aan.Jammer.
      Groetjes, Ria

  • geesje schreef:

    Tja, ik ben een rasechte Groningse meid, dus ik gebruik niet zo veel woorden. Lieve Ria, jij bent zo ver gekomen door je eigen wilskracht En ja…. daar bij is/was natuurlijk de steun van velen welkom. Maar…volgens mij heb je dit toch echt wel zelf overwonnen! Chapeau!

  • Minoesjka schreef:

    Ja, ook sterke mensen kunnen de steun van mensen die naast hun staan gebruiken, en dat heb jij ervaren.
    En dan is het vervolgens zo mooi dat jij hier jou zegeningen op kan schrijven.
    {{{{{{Knuffel}}}}}}}}}}}}

  • Anneke schreef:

    Wat een mooie blog en knap als je dat kan. Ik weet dat op je stoel blijven zitten en huilen ook niet helpt bij verdriet en alleen zijn. Ik hoop dat 2014 voor jou qua gezondheid positief mag verlopen. Mooi om te zien dat mensen er ook voor elkaar zijn dat vind ik ook. ook via mijn weblog ervaar ik dat en ben er blij mee.

  • Min schreef:

    Dank voor je woorden, kan er bijna geen woorden voor vinden.
    Dat ons plannetje wat we bedachten snel waarheid mag worden 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *