WE300–Verzet

Ssssst… Cora ,niet blaffen.
Zacht streelt ze de gladde vacht van de hond en laat toe dat hij haar gezicht aflikt.
De hond kwispelt blij met de staart en jankt zacht.
Sssst… stel dat ze wordt betrapt , ze mag hier niet komen, verboden gebied voor haar.
Maar wanneer kan ze dan haar maatje knuffelen ?

Nadat ze had ontdekt hoe ze stiekem in het schuurtje kon komen was er geen houden meer aan geweest.
Telkens ze de gelegenheid kreeg nam ze die te baat.
De hond was er om wild op te sporen en mocht niet teveel hechten anders kon ze niet meer los lopen meelopen op jacht.
Eens vroeg wat sporen was en waarom Cora moest sporen en of hij dat wild dan zou doden.
Oom had toen ,met een stem alsof het hem bij voorbaat al plezierde ,gezegd :
“Ruiken doet Cora het wild en jaagt het op  en dan doe ik pang, pang.
Eten op de plank”.
Och ze was nog zo klein ,hoewel ze zich  herinnert dat ze het allemaal maar eng vond, zowel haar oom als zijn gezegdes.
Enige jaren later kwam de schok.

Op een dag zag ze haar oom, vanuit de verte , lopen.
Weitas op de rug ,geweer over d eschouder en nog iets groters in de hand.
met grote passen liep hij naar huis, recht naar de schuur waar hij de hond gebood binnen te gaan.
Nee niet meer Cora, die was niet meer, voldeed niet meer, arme Cora.
Door een zijdeur in huis aan de overkant van de schuur ging hij naar binnen.
Beetje bedremmeld liep ook zij naar binnen.
En dááááár…. op de grote houten keukentafel lag een prachtige maar dode gans.
Sindsdien is ze STERK GEKANT  tegen het afmaken van welk dier dan ook.
.


Posted in WE 300 by with no comments yet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *