Oplossing

Al tijden had ze er geen last meer van gehad,
ze had gehoopt dat het verdwenen was als sneeuw voor de zon.
Een zacht trillen, ’n beweging ,sluipende voetstappen, zware ademhaling.
Ze zit gevangen in een cocon van allesoverheersende angst.
Is er in het pikkedonker een nóg donkerder plek ,vormeloos ,  die geruisloos nadert?

Ze wentelt en draait , haar ogen rollen heen en weer achter gesloten oogleden.
Zacht kreunend ,haar lichaam krommend , een overweldigende pijn trekt door haar lijf.
Doodstil ,bewegingloos , probeert ze te zien door haar nu geloken oogleden, hopend te kunnen ontsluieren wie haar belager is.

Weer hoort ze het zacht zoevende trillende geluid.
Wat is dit, waarom overkomt dit háár ?
Waarom overkwam het haar toen.?
De angst vliegt naar haar keel ,neemt panische vormen aan .
Met al haar krachten probeert ze die angst te overwinnen .

Bang om wat ooit ,in een ver verleden is gebeurd, zich zal herhalen vliegt ze overeind,
gillend en zo hard ze kan om zich heen slaand .
Er buigt zich iemand over haar heen en een hand bedekt haar mond .
Hoewel er geen geweld wordt gebruikt besterft ze het van angst.
Ze trapt en slaat in het wilde weg.
Dan hoort ze een stem die  indringend zegt ; wakker worden je hebt een nachtmerrie.
Als ik zeker weet dat je niet meer schreeuwt laat ik  mijn hand los.

Hij schudt haar zacht heen en weer .
Haar lichaam wordt slap van opluchting .
Die stem kent ze ,is haar vertrouwd en ze is niet alleen .
Maar de zachte trilling is niet verdwenen.
Met bevende hand , te schor van het schreeuwen om  te spreken , wijst ze de kant uit van het geluid.
Och het is het geluid van het vergeten plaatje, wat het verleden tot leven bracht.
Langzaam trekt ze de stekker uit het stopcontact.


Posted in WE 300 by with no comments yet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *