Zing – Zo – anders 118

De oude boom
hij kreunt niet meer
zijn takken zwiepen op en neer
vol vreugde om het jonge blad
hij vat het samen, zo gevat
als oudje lust hij nog wel
een groen blaadje
maakt  met elke jonge blom
een praatje

Nu liggen zijn krakende takken op het gras
als sprokkelhout en pas
als weer de herfststormen komen
en het blad valt van de bomen
kreunt hij weer
de oude heer.

 


Posted in Uncategorized by with 7 comments.

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *