Invalshoekje 32

Nog even dan is het donker.
De zon, die blijkbaar ook in recessie is, laat aarzelend een laatste sprankelende  avondrood schijnen over het donkere water het zwanenpaar rozig oplichtend.
De wind ,die overdag zijn woede botvierde ,de oude bomen deed kreunen ,de takken van de bomen liet buigen als gesels ,is nu slapen.
Het opgezweepte water ligt rimpelloos, wachtend op de ochtendnevel.
Verleidelijk, uitnodigend staat het bankje daar, wachtend op wandelaars die stoppen om hun vermoeide ledematen te strekken,
rustzoekers ,de drukte ontvluchtend, of zoals zij in gedachten verzonken,

Genietend van de laatste klapwiekende vogels, die in grote getalen de hoge bomen kiezen als slaapplaats, het kikkerconcert in de parkvijver, het gakken van de snel overvliegende drie ganzen hoort ze ,plots onverwacht ,het eerst trillende dan met meer volume fluiten van een onzichtbaar vogeltje , dichtbij.
Het is een nachtegaaltje en het fluit niet het zingt , het zingt de sterren van de hemel.

Blij en deemoedig buigt ze haar hoofd in dank.


Posted in Invalshoekje by with no comments yet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *