Dinszin 020

Vandaag gaat het dan eindelijk gebeuren.
De twee  jongste kleinkinderen 12 en 8 jaar oud gaan voor het eerst vliegen.
Wekenlang hebben ze erover in spanning gezeten.
Oma als het vliegtuig zóóóóó…doet met de vleugels gaat ie duiken, aldus de jongste.
En als ie neerstort ben je helemaal plat, dat is de oudste.
Zo kan het wel weer hoor ik hun vader zeggen, die zelf vliegangst heeft, altijd gehad,  terwijl hij met de vingers
aan de rand van zijn t-shirt zit te friemelen.

Jongens luister het is héérlijk om te vliegen.
Vraag een plaatsje bij het raampje dan kun je zoveel zien als het vliegtuig gaat dalen.
Ze vliegen naar Mallorca zegt de eeen , de ander zegt Majorca .
Het nietes ,wellesspelletje begint .
Als het vliegtuig gaat dalen en je ziet de lampjes branden, teken om de riemen vast te maken,
kijk dan naar beneden, je zult de kust zien en Barcelona en daarna de kust van Majorca.

Nadat ze dagenlang van iedereen , ja ook van mij , adviezen te hebben gekregen en zeker weten
in de wind te hebben geslagen kan  op het laatste nippertje nog ,na het toch even te hebben gevraagd,
het vluchtnummer worden opgeschreven en de naam van de reisverzekering.
Zoonlief ziet het allemaal niet zo zitten.
Waarom vraag je dat nou allemaal ? Kom we gaan.

Het afscheid komt en na de auto te hebben nagezwaaid en we weer buiten zitten wordt er even diep
gezucht, hèhè…..
Nu kijk ik op de klok en zie dat het 15.51  is  en zo zal ik ze de rest van de dag in gedachten volgen,
hopen dat alles goed gaat en dat ze , hoe laat het ook wordt , bellen als ze aangekomen zijn.

Morgen begin ik ze dan al een klein beetje te missen.


Posted in DINSZIN by with no comments yet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *