Dinszin 02

Was hij wel het lange wachten waard? Met een vertederde blik ziet ze naar hem om en als de dag van gisteren ,hoort ze weer de stem door de telefoon ; Kom je straks even kijken ,vroeg een blije stem.
Ze twijfelde of het wel verstandig was , het was nog zo kort geleden dat ze hun bijna 17 jaar geworden viervoeter hadden moeten laten inslapen en eerlijk gezegt was ze nog niet over het verlies heen.
Je laat je nergens toe verleiden hoor werd ze nageroepen toen ze de deur uitliep om vier deuren verder te worden binnengelaten.

In de keuken stond een grote kartonnen doos met daarin 5 kleine puppies.
De oogjes waren nog gesloten en ze waren een weekje oud.
Je mag er wel eentje optillen hoor, we kennen elkaar al langer dan vandaag.
Ze kon de verleiding niet weerstaan en tilde de kleinste ,niet groter dan haar eigen kleine hand uit de doos.
Wat klein en helemaal kompleet.
Het voelde zacht en warm aan , ze legde haar gezicht tegen het lijfje ,voelde het hartje kloppen en………….was verkocht.

Elke dag, 3weken lang mocht ze komen kijken en hem een poosje tegen zich aan houden.
Ze nam een oud t-shirt, met haar geur erin, mee en legde het bij hem.
Na die 3 weken mocht ze hem elke dag een kwartiertje mee naar huis nemen,
om hem alvast te laten wennen aan zijn nieuwe woonomgeving.
Hij was 7 weken oud toen hij haar eigen hondje werd.

Ja ,hij was het lange wachten wel waard.

 


Posted in DINSZIN by with no comments yet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *