Woenswil – hip-hopkraai

Kraai en hip-hop hoe is het mogelijk.
Al enkele jaren hebben we een kraai met iets beschadigde vleugel, waardoor ver weg vliegen niet mogelijk is.
Het was, en is nog ,de  enige kraai door wie ik ,bij het passeren wordt begroet door heeftig krakra geroep.
Ze blijft roepen tot je zegt ; dag kra, dan zwijgt ze.
Mopperkraai vond ik een toepasselijke naam voor hem.
Hij bleef me steeds  volgen .
Liep ik aan de overkant van het meer kwam ze ineens overgevlogen,
ging vlak voor me op een tak van een struik of op het gras naast het pad zitten  mopperen en springen.
Sindsdien kreeg ze de bijnaam hip- hopkraai.

Op een gegeven moment ging het te ver.
Hij vond een vrouwtje en in de boom , langs het pad waar wij, de hondjes en ik , altijd langs lopen,
werd een nest gebouwd  en na enige tijd zagen we hem en zijn vrouwtje beurtelings op en neer vliegen met voer.
Op een ochtend, liepen we weer langs de boom, dit keer echter besloten de hondjes om juist daar een plasje te doen.
Plots duikt mopperkraai vlak voor me op het gras, springt tussen mij en de hondjes in en begint een tirade die
zijn weerga niet kent, schreeuwend en hip-hoppend ,de ogen fel op de hondjes gericht, danste hij tussen ons in.
Gelukkig kon ik ,door snel weg te lopen , de hondjes meelokkend , wegwezen.
Nadien hebben we een tijdje een andere route gevolgd ,tot de jonkies waren uitgevlogen .
Hij moppert en hip-hopt nog steeds.


Posted in woenswil by with no comments yet.

De regenboog

Daar  staat ze dan , klein , nietig ,  aan de voet van de regenboog. Opziend naar het omhooglopende, in prachtige kleuren ,verlichte pad, vaagt ze zich af waarom ze hier staat.
Op wie wacht ze? Hoe komt ze hier ? Waarom ?
Er lopen meerdere mensen naar boven ,ziet ze nu , oudere mensen maar ook kinderen aan de hand van vage schaduwfiguren.
Nauwelijks waarneembaar wordt ook zij aan beide zijden bij de hand genomen  en langzaam loopt ze mee omhoog.
Alle angst voor het onbekende valt van haar af.
Een weldadige warmte omringt haar en  ze voelt zich gewichtloos worden .
In het begin aan de voet van de regenboog had ze teruggewild naar het oude vertrouwde ,regelmatig omgekeken
of er een terugweg mogelijk was.
Nu kijkt ze niet meer achterom ,ze wil weten wat haar boven wacht.
Eindelijk staat ze boven op de boog , alléén , badend in het morgenrood  hoort ze ruisen van wegscherende vleugls.

 


Posted in woenswil by with no comments yet.

60 jaar getrouwd

Op 25 januari a.s. zijn mijn vroegere buren 60 jaar getrouwd .
Vanmiddag was ik er op bezoek, zoals altijd om de paar weken.
Vol trots lieten ze mij hun ,daarvoor gekochte nieuwe outfit zien ,
de burgemeester zou hun dan komen bezoeken en ja dan moesten ze toch wel op z’n paasbest voor de dag komen.

De buurman had, bij een dure fallietgegane zaak, op het laatste nippertje een pracht costuum ,voor de helft van de prijs,
op de kop kunnen tikken,nog héél duur en de buurvrouw had een mooie sjieke blouse met jasje .
De broek zat wel te strak en hij vroeg me of ik de naaimachine nog had, waarop ik vroeger ook voor hun dingen verstelde.
Die heb ik dus niet meer ,maar ik heb de broek mee naar huis genomen en zorg wel dat ie vermaakt wordt.

Wat hebben wij vroeger vaak gelachen in de tijd dat ze naast ons woonden.
Een anecdote zal me bijblijven.
Buurman stopte met roken want Annie ,zo heet de buurvrouw, kon er al nooit tegen en dus bij het ouder worden helemaal niet meer.
In de buitenkast ,die de mannen samen hadden gebouwd , hadden ze in de tussenwand een flinke gleuf gesneden ,daar kon bij tijd en wijle een borreltje doorheen worden geschoven ,wanneer wij vrouwen afwezig waren, de krant ging er doorheen, maar de shaggies,
die ik voor hem draaide en die hij dan ergens stiekem rookte ook.

Op een dag ,Annie was naar één van de kinderen, kwam buurman op de koffie , buiten in de tuin.
We zitten lekker te genieten van de koffie en sigaretje althans de mannen, toen we ineen de achterdeur bij hun hoorde opengaan.
De buurman schrok zich te pletter en stak de brandende sigaret in de zak .
Annie keek om de hoek en zag alleen mijn partner roken.
Ineens een gil de broek in de hens ,flink gat er in , buurvrouw om de hoek , nee nee niets aan de hand, hij was gestruikeld over de hond.
Het was lachen, gieren brullen ,maar allemaal gesmoord.
De volgende dag staat ie voor de deur met de broek ,alleen de binnenzak was verbrand of ik er iets mee kon.
Vanmiddag haalden we herinneringen op en kwam ook dát naar voren .
Oh ,zei Annie , die broek was weg en hij zei, ja jij bent zo slordig die zul je wel ergens verkeerd hebben opgeborgen.
Enige tijd was dat .

Enkele jaren geleden gaf ik hun allebei op woensdagmiddag computerles, zodat ze konden mailen ,krant lezen en enkele spelletjes doen.. meer hoefde niet.
Beiden kunnen ze goed bridgen ,hij gaf er vroeger les in , nu gaan ze nog elke dinsdagmiddag ,worden gehaald en gebracht.
Maar om de paar weken neem ik Annie mee in de rolstoel, winkelen en  daarna een terrasje .
We genieten er beide van en ik hoop dat we dat nog lang kunnen doen.


Posted in woenswil by with no comments yet.