WE 300 – Verlaten

Moeeeder o-o-onze kraai is dood
hij is va-aan zijn stokje gevallen
hij heeft gebroken zijn linkerpoot
moeeeder o-o-onze kraaaai is dood.

Het lied is een vervalsing van ; Lieve Moeder van de Heer….
Haar moeder zingt zo vals als een kraai het origineel, staande in de kerkbank.
Haar oudste broer de vervalsing in de kersenboom , waar niemand bij hem komt.

Ze is de kerk uitgelopen om zich op de vervalste versie te kunnen concentreren.
Ze heeft de kraai boven in de boom zien hangen als vogelverschrikker , zóó alleen,
zijn zwarte lijf bungelde op en neer.

Op het , naast de kerk gelegen kerkhof liggen haar opa en oma en een neef.
opa en oma heeft ze nooit gekend, van de neef herinnert ze zich dat hij eens riep;
“verrekte bal” toen die de telefoondraden raakte van de betreffende paal.
Ze gaat op de grafsteen zitten en begint hardop te oefenen.

Maarrr….hoe kan de kraai van zijn stokje zijn gevallen ,piekert ze hardop tussen het zingen door.
Hij zat helemaal niet op een stokje enne… hij had een gebroken vleugel zei mamma.
Als hij dan ook nog zijn poot heeft gebroken moet ie wel dood zijn.

Ze weet wel wat dood zijn is, dan kom je nooooiiiiiiiit meer terug, dan ga je naar de hemel
hel of vagevuur, waarom weet ze niet en dat hoeft ze niet te weten zegt mamma,
Ze is pas  5  en dan kom je altijd in de hemel meteen rechtdoor.

De kerkgangers komen naar buiten en vlug rent het kerkhof af ,op zoek naar haar moeder,
schuift haar kleine hand in die van haar en samen gaan ze huiswaarts.
Thuis loopt ze naar de kersenboom, blikt omhoog naar de, door iedereen in de steek gelaten  kraai,
knielt neer en zingt uit volle borst ; Moeeeder o-o-onze kraaaii  is dood.

 


Posted in WE 300 by with 22 comments.

WE300–Verzet

Ssssst… Cora ,niet blaffen.
Zacht streelt ze de gladde vacht van de hond en laat toe dat hij haar gezicht aflikt.
De hond kwispelt blij met de staart en jankt zacht.
Sssst… stel dat ze wordt betrapt , ze mag hier niet komen, verboden gebied voor haar.
Maar wanneer kan ze dan haar maatje knuffelen ?

Nadat ze had ontdekt hoe ze stiekem in het schuurtje kon komen was er geen houden meer aan geweest.
Telkens ze de gelegenheid kreeg nam ze die te baat.
De hond was er om wild op te sporen en mocht niet teveel hechten anders kon ze niet meer los lopen meelopen op jacht.
Eens vroeg wat sporen was en waarom Cora moest sporen en of hij dat wild dan zou doden.
Oom had toen ,met een stem alsof het hem bij voorbaat al plezierde ,gezegd :
“Ruiken doet Cora het wild en jaagt het op  en dan doe ik pang, pang.
Eten op de plank”.
Och ze was nog zo klein ,hoewel ze zich  herinnert dat ze het allemaal maar eng vond, zowel haar oom als zijn gezegdes.
Enige jaren later kwam de schok.

Op een dag zag ze haar oom, vanuit de verte , lopen.
Weitas op de rug ,geweer over d eschouder en nog iets groters in de hand.
met grote passen liep hij naar huis, recht naar de schuur waar hij de hond gebood binnen te gaan.
Nee niet meer Cora, die was niet meer, voldeed niet meer, arme Cora.
Door een zijdeur in huis aan de overkant van de schuur ging hij naar binnen.
Beetje bedremmeld liep ook zij naar binnen.
En dááááár…. op de grote houten keukentafel lag een prachtige maar dode gans.
Sindsdien is ze STERK GEKANT  tegen het afmaken van welk dier dan ook.
.


Posted in WE 300 by with no comments yet.

WE 300—Lezen

Hoe het woord geschreven werd wist ze nog niet toen ze van de kleuterschool op de eerste klas van de lagere school, nu het basis onderwijs , terecht kwam.
Het aap-noot-mies-bordje lag op de schoolbank .Het woord wat ze leerde moest eerst ontelbare keren , tussen dubbele lijnen in een schrift geschreven worden. Dat vergde véél  inspanning en de juf voor de klas zag héél wat puntjes van tongetjes tussen de lipjes uitkomen. De woordjes werden zinnen .
Zo werd het hele alphabeth geleerd en tijdens de les moest om de beurt ’n kind opstaan en volle zinnen voor de hele klas opdreunen.
Korte verhaaltjes volgden met bijbehoorende getekende afbeeldingen, zoals bij : och toch, och toch Hans heeft kiespijn, het hoofdje van Hans stond afgebeeld met een witte doek om zijn kin naar boven op zijn hoofd waar het was vastgebonden met een strik.
Oh de sprookjesboeken ,wat een plezier om  weg te dromen in een wereld van klatergoud.

Naarmate de jaren vorderden ,verlegden zich haar belangstelling voor spookjesboeken naar romannetjes, poëzie en gedichten.
Ze schreven bij elkaar in poëzie-albums , ze denkt bijna zeker te weten dat er, bij menige vrouw , nu nog een in de boekenkast of in de buurt van het bureau ligt. Haar belangstelling voor boeken was niet te stuiten en ze kwam er ook wel aan , lenen bij de buurmeisjes ,haar eigen zusjes en nichtje, of kreeg ze cadeau met verjaardagen of sinterklaas.
In bed mocht er niet gelezen worden s’avonds, maar een deken onder tegen de deur hield het lamplicht tegen en menig boek werd verslonden in bed.

Nu is ze op leeftijd , sinds de gebroken vingers in het bezit van een E-Reader waar talloze boeken op staan die nog gelezen moeten worden.
Daarnaast verblijft ze met veel plezier op haar weblog bij het volgen van haar medebloggers .


Posted in WE 300 by with no comments yet.

WE 300 — Overwinnen

Ze behaalde de zege over zichzelf en voelde zich enorm opgelucht.
Om iets los te kunnen laten ,ook om iets  toe te kunnen geven is zeker moeilijk ,
vooral wanneer je denkt dat het je allemaal wel lukken zal en dan moet toegeven ,
nee het gaat niet,hier moet ik niet mee door gaan.
Schoenmaker blijf bij je leest.

Ze ziet zichzelf als krijgsvrouw, altijd met haar eigen ik in strijd om dingen die,
in hoge mate ,haar interesse hebben te leren en te perfectioneren.
Juist de moeilijkheidsgraad boeit haar het meest.
Maar een arbeider is ook niet voor álle werk geschikt ,nu ziet ze in dat haar dit niet lukt.
Hoeveel kladblaadjes heeft ze al niet gebruikt?
Overal liggen ze te slingeren ,op het bureau ,de keukentafel, geliefdkoosd plekje voor krabbeltjes,
zelfs naast het bed.

Inmiddels is ze wel helemaal op de hoogte van hoe een limerick hoort te zijn in zijn origineel,
alhoewel er ook wel aan gesleuteld wordt, maar dan is het geen échte originele limerick meer.
Helaas weet ze nu dat het schroefje niet in het juiste gaatje in haar brein valt en ze zich beter
kan gaan concentreren op dingen waar ze wel een beetje mee overweg kan,
zoals verhaaltjes schrijven, mijmeringen ,floddertjes, thema’s, leuke blogjes lezen.
Er is nog genoeg om  mee bezig te zijn.

Natuurlijk zal ze de limericken bij naderen blijven lezen, je weet nooit, ze zal er echter
geen halszaak meer van maken.
Op haar  log zal bij zondag Zing -Zo , voortaan staan ; Zing – Zo -Anders ,
dan zal er een gewoon lief, leuk ,aardig mijmeringetje of gedichtje staan.
Voorlopig althans , zeg nooit nooit meer. wie weet.
Misschien zal ze hierin nog wel eens ooit zegevieren, de wil is er nog ,maar het moeten niet meer.

 

 

 


Posted in WE 300 by with no comments yet.

WE 300–Afscheid

Er zijn bijna geen woorden die  zo nauw verbonden zijn met het het leven als uitzwaaien en  verwelkomen.
Daarvan is het gedag zeggen zwaarst .
Het nieuwe jaar is nog maar net begonnen en het oude heengegaan met medeneming van vele dierbaren.
Soms is het voor even ,maar vaak een vaarwel voor altijd.
Eenieder die het treft voelt zijn eigen leed het diepst.
Wanneer het dan een kind, vriend,huis-of echtgenoot(te) of huisdier is raakt het je héél diep.

Doch er is ook een ander vaarwel ,van bv dingen waar je aan gehecht bent geraakt.
Dat nadert nu binnenkort voor mijn autootje, naar het zich laat aanzien.
Het wordt volgende week 21 jaar , volwassen dus.
Alhoewel het vorig jaar nog goedgekeurd is met alleen kleine mankementjes  heeft het het weer
grote invloed gehad op zijn welzijn.
Ales kraakt en schudt ,de rubbers vertonen teveel scheurtjes en de roest dringt op.
De enige die er nog in durft te rijden ben ikzelf.
Het vaarwel zal pijn doen ,het was me zo vertrouwd.

Altijd kon ik op mijn autootje rekenen, onder alle weersomstandigheden.
Het startte altijd meteen ,terwijl andere veel duurdere auto’s startproblemen hadden.
Het was al die jaren verhuis-en boodschappenwagen, taxi , alles in één .
Wie of wat het ook vervoert, have en goed kwamen veilig thuis.

Het enige wat storend aan hem was , was dat het lang duurde voordat de verwarming goed functioneerde,
meestal kwam je in de winter op de plaats van bestemming met nog niet geheel ontdooide ruiten en verkleumde handen.
Dan nam ik me nog wel eens voor naar een ander uit te kijken.
Echter door ervaringen van familie, vrienden, kennissen en mensen om me heen, die om de haverklap behoorlijk diep in hun beurs moesten tasten, kruiste ik dan even de vingers en ging er een steels knipoogje naar de dinky toy,
door sommige kaklieden zo genoemd en alsof ie het wist zette ie dan zijn beste beentje voor.
Helaas , ik weet het kan niet langer meer, of…………misschien toch nog één jaartje???


Posted in WE 300 by with no comments yet.

WE 300—–Kerstspecial

Zijn eerste en laatste Kerst.

Met aan elke hand een kleine staat ze voor de ,ditmaal , levende kerstgroep.
Verrukt kijken de kinderen naar, vooral , de baby in de kribbe, die lekker warmpjes toegedekt
ligt te slapen.
Een vervlogen herinnering ,van vele jaren geleden , komt naar boven.

Vrolijk stapt de 3-jarige peuter mee aan de hand van zijn 8 jaar oudere zusje.
Voor het eerst mag hij hij mee naar de kerststal in de kerk.
Zacht dwarrelt de sneeuw naar beneden en zus belooft dat ze straks samen een sneeuwpop gaan
maken en héél misschien mag hij die avond nog even mee, in het donker, sneeuwballen gooien met de buurtkinderen.

De kerststal is voor hem een openbaring.
Levensgrote beelden in een grote stal ,discreet verlicht , met een os en een ezel en een kindje in de kribbe.
Met grote verwonderde ogen kijkt het ventje om zich heen .
“Kindje heeft het koud “.
Verontwaardigt kijkt hij omhoog naar zijn zus, trekt zijn jasje uit en wil het over het kindje in de kribbe leggen.
In de kerk klinkt zacht onderdrukt gelach en zus heeft moeite de kleine jongen bij de stal vandaan te houden.
Hij kan er zich niet  losmaken van wat hij ziet.

Zus pakt zijn handje ,stopt er een stuiver in en tilt hem op ,zodat hij het in de gleuf van de  bus kan stoppen,
waarboven een knikengel hangt met gespreide vleugels.
Op het moment dat de stuiver valt en de engel dankbaar knikt strekt hij beide armpjes naar boven en vraagt of hij de engel een kusje mag geven.
Dat kan niet lieverd ,maar hier heb je nog een stuiver die mag nog in de bus en dan gaan we naar huis om de sneeuwpop te maken.
De engel knikt en dag zwaaiend  ,steeds weer omziend ,gaan ze huiswaarts.
Het jochie heeft de dag van zijn leven en zijn stralende lach blijft haar altijd bij.


Posted in WE 300 by with no comments yet.

Oplossing

Al tijden had ze er geen last meer van gehad,
ze had gehoopt dat het verdwenen was als sneeuw voor de zon.
Een zacht trillen, ’n beweging ,sluipende voetstappen, zware ademhaling.
Ze zit gevangen in een cocon van allesoverheersende angst.
Is er in het pikkedonker een nóg donkerder plek ,vormeloos ,  die geruisloos nadert?

Ze wentelt en draait , haar ogen rollen heen en weer achter gesloten oogleden.
Zacht kreunend ,haar lichaam krommend , een overweldigende pijn trekt door haar lijf.
Doodstil ,bewegingloos , probeert ze te zien door haar nu geloken oogleden, hopend te kunnen ontsluieren wie haar belager is.

Weer hoort ze het zacht zoevende trillende geluid.
Wat is dit, waarom overkomt dit háár ?
Waarom overkwam het haar toen.?
De angst vliegt naar haar keel ,neemt panische vormen aan .
Met al haar krachten probeert ze die angst te overwinnen .

Bang om wat ooit ,in een ver verleden is gebeurd, zich zal herhalen vliegt ze overeind,
gillend en zo hard ze kan om zich heen slaand .
Er buigt zich iemand over haar heen en een hand bedekt haar mond .
Hoewel er geen geweld wordt gebruikt besterft ze het van angst.
Ze trapt en slaat in het wilde weg.
Dan hoort ze een stem die  indringend zegt ; wakker worden je hebt een nachtmerrie.
Als ik zeker weet dat je niet meer schreeuwt laat ik  mijn hand los.

Hij schudt haar zacht heen en weer .
Haar lichaam wordt slap van opluchting .
Die stem kent ze ,is haar vertrouwd en ze is niet alleen .
Maar de zachte trilling is niet verdwenen.
Met bevende hand , te schor van het schreeuwen om  te spreken , wijst ze de kant uit van het geluid.
Och het is het geluid van het vergeten plaatje, wat het verleden tot leven bracht.
Langzaam trekt ze de stekker uit het stopcontact.


Posted in WE 300 by with no comments yet.

Bezetenheid

Bezeten shop-geest

Zijn blik waart rond in de straatjes met de leuke boetiekjes.
Hij had het groepje van vier al waargenomen op de parkeerplaats.
Shop-aholics was zijn conclusie.

Tevoren was goed overlegd wat het te besteden bedrag voor elk zou zijn,
wel met een ruime marge voor extraatjes.
Winkel in ,winkel uit, kijken ,kijken,kijken, maar nog niet kopen.
De shop-geest wacht af.
Drie paar ogen glijden langs de vele siraden , rekken vol shawls en mutsen.
Schoenen ,oh mam kijk eens hier de echte Vans, mag ik die passen?
Laten we eerst rondkijken , na de lunch weten we dan  waar we zijn moeten .

De shopgeest houdt zich in ,maar begint zich toch al een beetje op te winden.

Kom dan gaan we nu eerst naar de boekenkerk .
Boekenkerk???
We hebben echt geen kerkboeken nodig hoor.
Je zult wel zien .
De shop-aholics lopen mee met lange gezichten, doch bij het zien van al die rijen boeken klaart hun gezicht op.
Het vierde paar ogen richt zich eerst nog naar het prachtige gewelf en de gotische stijl , om zich dan ook op de boeken te storten.

Mam, oma dit boek is een vervolg op het boek wat ik al heb , mag het?
Met elk drie boeken gaan we naar de kassa, waar blijkt dat elk derde boek gratis is.

De shopgeest grimlacht .

Na de lunch wordt het menens
De tot razernij opgezweepte shop-geest raakt op drift .
Nu niet meer kijken maar kopen,kopen,kopen.

Het vierde paar ogen dwaalt naar de boekenkerk en de Slegte en naar één winkeltje waar ze  vóór de lunch al een blik op heeft geworpen.
Afgesproken wordt om 19.00 uur op het terras vóór het restaurant op het Vrijthof.
De shop-geest blijft achter bij de drie shop-aholics.

Wanneer ze ‘savonds vóór het diner, moe maar voldaan, de volgeladen tassen in de achterbak van de auto stouwen, verlaat hun een lachende shop-geest.


Posted in WE 300 by with no comments yet.

WE 300 — Bezetenheid

Bezeten shop-geest

Zijn blik waart rond in de straatjes met de leuke boetiekjes.
Hij had het groepje van vier al waargenomen op de parkeerplaats.
Shop-aholics was zijn conclusie.

Tevoren was goed overlegd wat het te besteden bedrag voor elk zou zijn,
wel met een ruime marge voor extraatjes.
Winkel in ,winkel uit, kijken ,kijken,kijken, maar nog niet kopen.
De shop-geest wacht af.
Drie paar ogen glijden langs de vele siraden , rekken vol shawls en mutsen.
Schoenen ,oh mam kijk eens hier de echte Vans, mag ik die passen?
Laten we eerst rondkijken , na de lunch weten we dan  waar we zijn moeten .

De shopgeest houdt zich in ,maar begint zich toch al een beetje op te winden.

Kom dan gaan we nu eerst naar de boekenkerk .
Boekenkerk???
We hebben echt geen kerkboeken nodig hoor.
Je zult wel zien .
De shop-aholics lopen mee met lange gezichten, doch bij het zien van al die rijen boeken klaart hun gezicht op.
Het vierde paar ogen richt zich eerst nog naar het prachtige gewelf en de gotische stijl , om zich dan ook op de boeken te storten.

Mam, oma dit boek is een vervolg op het boek wat ik al heb , mag het?
Met elk drie boeken gaan we naar de kassa, waar blijkt dat elk derde boek gratis is.

De shopgeest grimlacht .

Na de lunch wordt het menens
De tot razernij opgezweepte shop-geest raakt op drift .
Nu niet meer kijken maar kopen,kopen,kopen.

Het vierde paar ogen dwaalt naar de boekenkerk en de Slegte en naar één winkeltje waar ze  vóór de lunch al een blik op heeft geworpen.
Afgesproken wordt om 19.00 uur op het terras vóór het restaurant op het Vrijthof.
De shop-geest blijft achter bij de drie shop-aholics.

Wanneer ze ‘savonds vóór het diner, moe maar voldaan, de volgeladen tassen in de achterbak van de auto stouwen, verlaat hun een lachende shop-geest.


Posted in WE 300 by with no comments yet.

WE 300 — Zweten

De vrijheid tegemoet.

Ontstuimig rennend over het strand langs de zee.
Zijn zwarte lijf ,met alleen in het midden tussen de ogen een witte vlek, glanst van het opspattende vocht.
In volle vaart, niet alsof hij op hol is maar volop genietend van een uitstapje.
Het is een prachtige volbloed.
De ballorigheid straalt van hem af.
Hij draaft langs de kust bevrijd van een zwaar juk.
Trots gooit hij zijn hoofd in de lucht, zijn prachtige staart zwaait vrolijk mee als een groet.

Mijn ogen richten zich naar de verte waar het paard vandaan is gekomen en zien een donker stipje.
Naderbij komende blijkt het een man, die zwoegend,hijgend en drijfnat ,deels van het zilte nat ,deels van transpiratie.
Te horen naar het schreeuwen is het de berijder.
Schreeuwend , huh…stop…huh…
Het paard hoort het niet en draaft vrolijk verder.

Van de andere kant nadert een jeep ,het paard tegemoet.
De jeep gaat langszij het paard rijden en iemand probeert een lasso over het paard te werpen.
Het paard steigert ,rekt zich op in volle lengte.
Schuimbekkend gooit ie de kont tegen de krib en rent de andere kant uit recht op zijn berijder af.
De neusvleugels trillen ,alsook die van de berijder.

Even aarzelt de hengst wat hem fataal wordt.
Een lasso glijdt over zijn hoofd en grote ogen kijken triomfantelijk over de , inmiddels verzamelde ,menigte naa de verte.
Trots, ongenaakbaar staat het daar en op dat moment flitst de gedachte door me heen van het witte paard , leider van de groep in de buurt van Montepellier.
Dezelfde trotse houding ,gezag uitstralend.

De berijder staat er beduusd en ontdaan bij, gelaten.
Maar wie denkt dat het paard gelaten is vergist zich.
Hij trekt zijn lippen op en hinnikt, iedereen uitlachend.

Een vrijbuiter die zich nooit zal laten knechten.


Posted in WE 300 by with no comments yet.