Dinszin 022 Achter in de klas daar zit hij.

Het meisje wijst hem aan ,dat is hij dáár helemaal op de achterste bank.
Toon kom naar voren , de leraar roept hem met bevelende stem.
Slungelachtig staat Toon op en loopt ,met het schaamrood op zijn wangen, naar voren.
Daar staat ze ,de verraadster, naast de vrouw in wiens tuin hij en zijn maat vorige week
achter de struiken hadden gepoept, bij de leraar.
De vrouw was totaal over de rooie geweest en later ,nadat ze de politie ,digitaal nog wel ,
achter een tv -scherm had gesproken ,die haar niet kon helpen, althans voor wie het geval
geen prioriteit had.
Ze was de hele buurt afgeweest en die verraadster had hun verlinkt.
Was hij nou maar, zoals zijn maat ,zijn verontschuldigingen  gaan aanbieden , maar hij had het afgedaan
met zijn middelvinger omhoog ,pfff  het zou wat, wat een kabaal om niets.
Hij moest zijn ei kwijt en die struik daagde hem uit het daar te doen verder basta.

Nu staat hij vóór haar en wat lacherig en met een knipoog kijkt hij haar aan en vraagt:
“De klikspaan heeft haar werk gedaan ,u heeft me gezien ,kan ik nu gaan?
De vrouw is totaal verbrouwereerd ,geeft een kneepje in zijn uitgestoken hand en laat hem gaan.


Posted in DINSZIN by with no comments yet.

Dinszin 021

Daarachter ,daar is het gebeurd ,ik weet nog precies elk detail.
De  gebelde, diensdoende agent, zit achter het computerscherm en ziet vandaaruit de gefrusteerde vrouw.
“Mevrouw kalmeer nu maar even ,gaat u rustig zitten , drink even wat en vertel dan zo rustig mogelijk wat er exact is gebeurd.”

De vrouw gaat zitten ,behoorlijk over de rooie, zit voorovergebogen en strijkt zich met haar vijf geboden  onaflatend  door de haren.
Nadat ze de ingeschonken koffie in eé’n teug door het keelgat heeft gespoeld, komt ze eindelijk wat op verhaal.

“De schoften, de smerige viezerikken ,gilt ze. Wie denken ze wel dat ze zijn . Spelen voor onze lieve heer of het nik is. Nota bene hier…..,bij ons ,vlak achter ons. Hoe verzinnen ze het. Je bent niet eens meer de baas op je eigen erf “.

De vrouw is niet stil te krijgen, ze ratelt door als een oude tikmachine en de agent knikt meewarig ,stiekem gapend achter zijn hand,
mee als een oude kromgewaaide rietstengel.
“Daarachter, achter het huis trokken die geflipte gasten hun broek  naar benee  en echt waar, zowaar ik hier zit in hun blote kont, hurkten ze ,deden hun behoeften ,veegden hun billen schoon  met een, uit het niets getoverde snotdoek, stonden op en verdwenen zoals ze gekomen waren “. Spoorloos.

De agent achter het scherm kijkt nar de vrouw, in stilte zijn lach verbergend.
“Tja mevrouw het spijt me heel erg voor u ,maar….eh…Dit heeft niet onze prioriteit “.
Goedendag
 


Posted in DINSZIN by with no comments yet.

Dinszin 020

Vandaag gaat het dan eindelijk gebeuren.
De twee  jongste kleinkinderen 12 en 8 jaar oud gaan voor het eerst vliegen.
Wekenlang hebben ze erover in spanning gezeten.
Oma als het vliegtuig zóóóóó…doet met de vleugels gaat ie duiken, aldus de jongste.
En als ie neerstort ben je helemaal plat, dat is de oudste.
Zo kan het wel weer hoor ik hun vader zeggen, die zelf vliegangst heeft, altijd gehad,  terwijl hij met de vingers
aan de rand van zijn t-shirt zit te friemelen.

Jongens luister het is héérlijk om te vliegen.
Vraag een plaatsje bij het raampje dan kun je zoveel zien als het vliegtuig gaat dalen.
Ze vliegen naar Mallorca zegt de eeen , de ander zegt Majorca .
Het nietes ,wellesspelletje begint .
Als het vliegtuig gaat dalen en je ziet de lampjes branden, teken om de riemen vast te maken,
kijk dan naar beneden, je zult de kust zien en Barcelona en daarna de kust van Majorca.

Nadat ze dagenlang van iedereen , ja ook van mij , adviezen te hebben gekregen en zeker weten
in de wind te hebben geslagen kan  op het laatste nippertje nog ,na het toch even te hebben gevraagd,
het vluchtnummer worden opgeschreven en de naam van de reisverzekering.
Zoonlief ziet het allemaal niet zo zitten.
Waarom vraag je dat nou allemaal ? Kom we gaan.

Het afscheid komt en na de auto te hebben nagezwaaid en we weer buiten zitten wordt er even diep
gezucht, hèhè…..
Nu kijk ik op de klok en zie dat het 15.51  is  en zo zal ik ze de rest van de dag in gedachten volgen,
hopen dat alles goed gaat en dat ze , hoe laat het ook wordt , bellen als ze aangekomen zijn.

Morgen begin ik ze dan al een klein beetje te missen.


Posted in DINSZIN by with no comments yet.

Dinszin – 018

Met een luide klap viel de winkeldeur dicht achter de laatste klant .
Terwijl ze vlug de klip op de deur deed en de sleutel omdraaide ,voordat het stuk onverlaat besloot terug te keren ,
om haar nogmaals alles te laten tonen wat in die sexhoek lag.
De glimlach die ,als bevroren, de hele dag op haar gezicht aanwezig was geweest veranderde in een pijnlijke grimas.

Ze tuitte haar lippen en ontspande ze weer ,kneep zacht in de wangen en liet los.
Inmiddels schopte ze haar hooggehakte schoenen uit ,waarvan er eentje met een boog op de toonbank belandde,
die van de weeromstuit de doos , met condooms in alle maten ,waarvan er geen eentje van maat 15 was verkocht,
tegen het onderste deel van een kunststof mannenlijf, slechts bedekt  met een oranje string.

Voor de spiegel in het pashokje haalde ze de valse zwarte wimpers van haar oogleden en trok de oranje pruik van haar hoofd.
Het korte oranje rokje maakte plaats voor de spijkerbroek ,de opgevulde bh belandde over de rand van het gordijn,
een geruite blouse, zwart omrande bril en moccasins voltooiden het geheel .
De verkoop was overweldigend geweest.

Hij  weer jan doedel.

 


Posted in DINSZIN by with no comments yet.

Dinszin 17–Met een slakkegang reed ze weg

Met een slakkegang reed ze weg, het feest was voorbij.
Ze had genoten van het samenzijn met haar vroegere vriendinnen.
Alhoewel het jaren geleden was dat ze een reünie hadden gehad leek het of de tijd had stil gestaan.

De een was wat dikker geworden en allemaal kregen ze wat rimpeltjes en kraaienpootjes,
maar dat mocht de pret niet drukken, ze waren weer samen en tijdens een hapje en drankje
werden leuke anecdotes en herinneringen opgehaald.
Er werd ook even stilgestaan bij het verdriet van degenen die inmiddels hun partner verloren hadden,
de één door de dood ,de ander door een scheiding en weer een ander die leed onder het verdriet van verlies van een kind.

Doch was er ook veel plezier en degenen die vroeger op school ook al aanzetten tot gekke dingen ,
waren niet veranderd in hun streken en grappen.
Trots ook was iedereen op hun kinderen en vooral de kleinkinderen.
Foto’s werden  getoond en alle kleinkinderen waren de mooiste van de wereld.

Dit keer werd er bij het afscheid beloofd niet meer jaren te wachten alvorens een reünie te organiseren
doch over ongeveer ’n jaar te herhalen.
Lachend om Antje ,die op school boven op de bank ging staan dansen en het nu deed op de lege tafel in de hoek,
reed ze, inmiddels wat sneller,  naar huis.


Posted in DINSZIN by with no comments yet.

Dinszin 016

Heb je zin om met mij mee te gaan?
Waar wil je heen ?
Naar Pluto, Venus, of naar de maan ?
Nee hoor grapjas, we blijven gewoon met beide benen op de grond,
gewoon naar Avondster.
Avondster ….waar ligt dat dan?
Dat weet je echt wel ,het ligt in Morgenland.

Oh,…dààr….wat wil je daar gaan doen ???
Weet je ik zoek een rustig lieflijk plekje en hoorde dat ik er alles zal vinden wat de moeite waard is.
Leuke winkeltjes, oude pandjes en het is er brandschoon.
Brandschoon zeg je , schoon is schoon ,die brand hoeft er niet bij, een raar woord , brandschoon .
Brand is niet schoon en ná de brand is het ook maar een zooitje.

Het merendeel van de bewoners zijn ouderen, vandaar ook de rust.
Nu kan ik nog wel wat bezienswaardigheden op gaan noemen, beter niet anders lijkt het erop
alsof ik dat stadje wil promoten en dat is niet de bedoeling dat moet je zelf beleven.

Dus op naar Avondster in Morgenland.


Posted in DINSZIN by with no comments yet.

Dinszin -015

Met bloed zweet en tranen nam ik de hindernis en sprong over de balustrade van het voor mij liggende gebouw.

Nee mamma nee , ik wil nog niet slapen.
Opziend naar de open deur van het balkon zie ik een vrouw met in de ene hand een beentje van een klein kind en in de andere,
naar achteren gehouden hand een blinkend hakmes.
De vrouw staat met de rug naar me toe en in een flits neem ik vanalles waar.
Een bontgebloemde japon die spant over dikke dijen en ver boven de knieën.
Terwijl de vrouw haar gezicht naar me toewendt ,zie ik bruin geverfd slordig om haar gezicht slingerend haar.
Ze draagt een bril met donker montuur ,erachter grote boze felle ogen.

Er heerst doodse stilte op het plein, tijdelijk omgebouwd tot een straatbarbeque,
Het kind blijft gillen en de woedende vrouw die nu recht tegenover me staat en naar mijn gevoel elk moment de inmenging
zal bestraffen met het werpen van het mes vraagt waar ik het lef vandaan haal om me met haar zaken te bemoeien.

In de verte klinkt het ,nog zwakke, geluid van de politiewagen ,dus iemand heeft 1 1 2 gebeld om hulp.
Ik vraag  haar het mes neer te leggen en het kind aan mij te geven.
Waaaaaaaaaaaat mijn kind??????? Natuurlijk krijg je mijn kind niet .
Leg dan het mes neer, vraag ik
Ze begint onbedaarlijk te lachen .
Oh dat mes ,daarmee was ik spekjes aan het hakken voor de andijvie-stampot morgen.
Vannacht hoop ik droomloos te slapen.


Posted in DINSZIN by with no comments yet.

Dinszin 02

Was hij wel het lange wachten waard? Met een vertederde blik ziet ze naar hem om en als de dag van gisteren ,hoort ze weer de stem door de telefoon ; Kom je straks even kijken ,vroeg een blije stem.
Ze twijfelde of het wel verstandig was , het was nog zo kort geleden dat ze hun bijna 17 jaar geworden viervoeter hadden moeten laten inslapen en eerlijk gezegt was ze nog niet over het verlies heen.
Je laat je nergens toe verleiden hoor werd ze nageroepen toen ze de deur uitliep om vier deuren verder te worden binnengelaten.

In de keuken stond een grote kartonnen doos met daarin 5 kleine puppies.
De oogjes waren nog gesloten en ze waren een weekje oud.
Je mag er wel eentje optillen hoor, we kennen elkaar al langer dan vandaag.
Ze kon de verleiding niet weerstaan en tilde de kleinste ,niet groter dan haar eigen kleine hand uit de doos.
Wat klein en helemaal kompleet.
Het voelde zacht en warm aan , ze legde haar gezicht tegen het lijfje ,voelde het hartje kloppen en………….was verkocht.

Elke dag, 3weken lang mocht ze komen kijken en hem een poosje tegen zich aan houden.
Ze nam een oud t-shirt, met haar geur erin, mee en legde het bij hem.
Na die 3 weken mocht ze hem elke dag een kwartiertje mee naar huis nemen,
om hem alvast te laten wennen aan zijn nieuwe woonomgeving.
Hij was 7 weken oud toen hij haar eigen hondje werd.

Ja ,hij was het lange wachten wel waard.

 


Posted in DINSZIN by with no comments yet.