Kan niet waar zijn

Hallo ik heb een nieuwtje. Ik ben vannacht overgrootmoeder geworden van mijn drie-en-twintigste
achterkleinkind. Ik val bijna van mijn stoel. Moet er niet aan denken. Drie en twintig is toch drieentwintig. Niet te overzien . Het maalt de hele dag door mijn hoofd.
Ik heb haar uitbundig gefeliciteerd en geprezen dat ze er zich zo bij betrokken voelt en het is een dubbele felicitatie want nu zijn haar vijf zonen en  één dochter gezamelijk opa en oma van zeventien  gezonde kleinkinderen.

De dag gaat verder en mijn eigen zorgen ook. Zorgen over mijn hondje waarmee ik al 7 weken bezig ben met baden in badedas en inzalven vanwege een allergie , na bezoek bij de dierenarts waar ze twee injecties en medicijnen kreeg tegen ontstekingen en infecties. Nadat het vorige week eindelijk weer wat beter ging is het weer helemaal opnieuw begonnen. Vanmiddag de dierenarts gebeld en nu heeft ze een afspraak  morgenvroeg 9,30 uur voor een uitgebreid onderzoek. De allergie is niet het enige wat ze mankeert. Afhankelijk van het resultaat van dit onderzoek wordt beslist of het zin heeft verder te gaan.  Zoals het nu is kan niet langer ze heeft teveel pijn.

Wanneer ik later de hondjes uitlaat staat buurtkrant met miep klepzeiker te kleppen. Buurtkrant zwaait, miep zegt niks en ik laat speedy los, die haar en haar teckeltje hard voorbij rent. Ik zwaai met een kushand en loop door.
Kom een groepje jongens tegen waarvan de middelste, zo te zien midden 20, de leiding heeft. Ze lopen me tegemoet en terwijl ze passeren zegt de middelste tegen de rest.”e denken dat wij dom zijn maar vanbinnen zijn wij heel slim. Ik geef ongevraagd mijn mening en zeg. Ja hoor het straalt van je af.
De jongen uiterst links, zo te zien een beetje ander type als de rest schuift zijn hand achter zijn rug en steekt zonder woorden zijn duim omhoog .
Thuisgekomen ben ik nog net getuige van een vechtpartij tussen een ekster en een tortelduif . Ik dacht altijd dat een duif bang was voor een ekster maar nee hoor ze jaagt er nog achteraan en komt later terug, de ekster niet.

Nu zit ik verslag te schrijven terwijl buiten het vuurwerk is losgebarsten. De hondjes weten geen raad, ze reageren angstig en ik doe of het heel normaal is wat buiten gebeurt. Nog even en alles is rustig en dan is de kermis met alle overwaaiende herrie voorbij en gaan we , hoop ik, een rustige nacht tegemoet, om morgen extra vroeg op te staan i.v.m. het onderzoek van hondje janse.

Prinsjesdag zit er ook weer op en al het blablabla wat ze hebben zitten vertellen lap ik ook aan mijn laars. Ik ben niet zo goedgelovig. Veel geschreeuw en weinig draagkracht.

Mijn dag zit er op .Buiten is het nu heel rustig en ik grijp de kans om vroeg naar bed te gaan.

 

 

 


Posted in Weblog by with 12 comments.