In de ban van de muziek

De dagdroom
Kom stap op dan gaan we . Ja maar…. vraagt ze aarzelend kan dat nog, zijn we niet al te laat?
Welnee het is nog geen 13.30 , ik vlieg je er in een half uur naar toe. Oké ?
Ze stapt op en klemt zich stevig vast aan de nekveren. Even een paar grote stappen en dan is er nog alleen het geluid van klapwiekende vleugels.
Het is windstil en de aarzelend verschenen zon broeit op de plastic kap , van haar haastig aangeschoten plastic regenjasje. Ze rukt de kap los en voelt zich heerlijk vrij.
De zwaan , nog steeds dankbaar dat ze hem het vorig jaar behoed heeft voor een drifter, kent haar verlangen en zweeft haar behoedzaam door de lucht naar de Kosksloot, vlakbij de tuin waar het concert plaatsvind.
Ze heeft alle weergoden gesmeekt om het enkele uren droog te houden zodat iedereen die aanwezig is kan genieten van 2 mannen, die hun gitaren hebben gestemd en hun stem hebben gesmeerd, om vreugde te brengen .
Terwijl ze boven de tuin cirkelen hoort ze al het lachen en schateren van buufkes . Vlak aan het water strijkt de zwaan neer , ze stapt af , strijkt nog even over hals en snavel en fluistert if one day I fly away ga dan met me mee. Tot straks.
Stil schuifelt ze de tuin in, onzichtbaar tussen het publiek en luistert met vreugde naar de muziek.
Ze loopt naar voren en fluistert de hoofdmuzikant in de oren; “Als je iets echt wil lukt het zoals je ziet”.


Posted in Weblog by with 8 comments.