Stokje verkeerd

Vlug lopen we, na de eerste uitlaatronde, naar huis in de hoop op tijd te zijn voordat de bui zich helemaal op ons neerstort. Het begin is er al en ik trek de capuchon over mijn vanmorgen nog gewassen haren. Vlak voor de afslag komt een jongetje met een druk puppy, dat denk ik een grote hond gaat worden, aan de lijn. Het hondje wil spelen en danst en springt op de mijne af die, op hun gezegende leeftijd van 11 en 12 jaar niks van puppy’s moeten hebben en het van zich af snauwen.

Terwijl ik het jongetje uitleg dat oudere honden niet van springende en dansende puppy’s om zich heen houden zie ik tranen in zijn ogen en een bevend mondje. Stamelend ,me smekend aankijkend, zegt ie: hij heeft een stokje dwars achter zijn voortanden en ik weet niet wat ik moet doen”. Om me heen kijkend of er nog iemand loopt , natuurlijk juist nĂș niet, laat ik speedy los en ga op de riem van jans staan. De pup blijft springen en dansen en ik wacht op de kans dat ie dichterbij komt en ja plots kan ik hem bij de halsband grijpen, til hem op sla mijn arm om zijn hals en terwijl het jochie het kopje vasthoudt duw ik zijn bekje naar voren en steek mijn middelvinger achter de tanden naar de voortanden. Het jochie juicht;” het is gevallen”. Op de grond ligt een stokje ter grootte van een tandenborstel.
Het jochie is zo dankbaar en zo blij dat ik, drijfnat met twee drijfnatte hondjes, thuis gekomen met een glimlach de twee afdroog en voor de tweede keer vandaag een warme douche neem en droge kleren aantrek.
Nu liggen de hondjes te slapen en ik….? Ik ben toe aan een flinke kop cappuccino en hoop op een verdere rustige vrijdag.


Posted in Weblog by with 14 comments.