Zing – Zo – anders

Ryan 044

Vroeg in de morgen
de maan verdwenen
het zonnetje lacht
geen zuchtje wind
de bomen als wachters
tot de bladeren gaan huilen
de takken kreunen
het is de wind mijn kind

Mijn ogen verzachten
een vertederd gevoel
om twee jonge egels
verdwijnend in het groen
op zondagmorgen
velen nog op één oor
mijmeren op een bankje
dáár ga ik voor.


Posted in Weblog by with 18 comments.