Zijn naam was binkie

Vanavond kwam mijn buurjongen aan de deur. Zijn moeder was oppassen op een baby.
Hij moest oppassen op zijn klein 11 weken oude hondje.
Ik had net de laatste zwijmel beluisterd toen de bel ging. Daar stond hj met het kleine
hondje in zijn armen. Hij huilde als een kleine jongen en stamelde; asjeblief buurvrouw
jij hebt ons vorige hondje ook gered met die gehaktbal misschien kunt u helpen ik weet het niet.

Voorzichtig neem ik het hondje van hem over en leg het op de bank, vraag de jongen dierenamulance of dierenarts te bellen. Inmiddels probeer ik beademing en reanimatie. De kleine is bewusteloos en terwijl hij nog een keer zijn bekje openspert glijdt zijn tongetje er opzij uit valt hij slap weg en ik weet het diertje is niet meer.

De jongen is helemaal over zijn toeren, voelt zichzelf schuldig omdat het beestje twee brokjes uitspuugde en het derde niet. Hij denkt nu dat het beestje gestikt is en ik denk een maagtorsie, het buikje was vreselijk gezwollen.

Het is mij ook niet in de kouwe kleren gaan zitten. Zo’n diertje wat sterft voor je ogen en je voelt je zo vreselijk machteloos.
Zoëven  kwam zijn moeder nog even om het dekentje, waarin ik binkie had gewikkeld, terug te brengen en even haar hart te luchten.
Ik ben blij dat deze week voorbij is en hoop dat de volgende week er eentje wordt zonder hindernissen.


Posted in Weblog by with 24 comments.