Lummelen op woensdag

Al vroeg ging de telefoon. Ik had me pas nog  omgedraaid ( dacht ik ) dat was om half zeven.
Nu was het kwart vóór negen.
Ik neem op en zeg met nog een beetje hese stem ; Met Ria en hoor ;Is de tandarts al klaar ?
Ohhhh neem me a.u.b niet kwalijk ,verkeerd nummer. Boem weg.
Het is al laat, nou ja laat… toch ben ik niet uitgeslapen en stap chagrijnig uit bed, niet nalatend met een mauwerig stemmetje de spreekster te imiteren; Is de tandarts klaar?

Ik trek de lamellen open hoewel de zon wazig tussen de wolken gluurt,
zie ik dat het maar even duurt en wordt het weer
een saaie dag
een regendag
lummel woensdag
hoor het geruis
van waterdruppels
op de ruiten
buiten
zie het groene gras
weerspiegeld in de grijze plaskijk omhoog met vragende hoop
naar de verdwenen zon
die er slechts even was, niet wachten kon
om het spel met de wolken te beginnen
de wolken niet te laten winnen
al is het wolkenspel nog zo mooi
ik heb genoeg van die regenzooi

Boven mijn hoofd in vogelvlucht
een zwarte golf van spreeuwen
wuivend zwierend zwaaiend
als een enorme vlag in de wind
zie voor me het kleine kind
dat wiekend met de armen
het hoofdje buigend mee
een vlucht wilde omarmen
vliegend over land en zee
zoals in haar dromen
op de rug van een zwaan
op een straal van de zon
een ster of de maan

Soms vraagt ze zich af waarom nam ze steeds de vlucht
nooit over het water alleen door de lucht?

 

 


Posted in Weblog by with 19 comments.