Mijmeringen

Vanuit de huiskamer hoor ik het Eurovisie-songfestival. Vanuit de kleine kamer boven hoor ik het , niet te evenaren, gezang van de merel. Behalve regen en wind is er buiten niets te zien of te horen. Een diepe rust daalt over me heen even voel ik me innig verbonden met de natuur. Beneden gekomen zet ik de TV uit, zet de buitendeur op een kier en luister stil naar het gezang. De laatste musjes ,meesjes ,vinken en de twee tortels hebben het voederhuis verlaten, zitten nu verscholen in de bomen tot morgen. Zo druk en zorgzaam waren ze de hele dag bezig met het jonge uitgevlogen, doch nog lange tijd afhankelijke grut te voeren.
Vele vragen doemen op en het waarom van vele dingen smeken om een antwoord. Helaas vele meningen verschillen, het zoeken naar het hoe en waarom , het grote ongrijpbare misterie . Zoals de extreem zachte winter die er voor zorgde dat de vogel- en bijenstand weer op peil komt. Als de mens toch eens kon laten om in te grijpen in de natuur, die regelt zichzelf wel.

Het paradijs kan niet mooier zijn dan wat zich voor onze neus afspeelt en ik ben dankbaar dat ik er getuige van mag zijn.Ik hoorde dat de mens superieur is aan de dieren en ik vraag me af of het zo is. Als je leest dat een kat 10 jaar geleden als vermist werd opgegeven en nú weer teruggevonden, verwaarloosd in de steek gelaten en via chip terug bij het baasje, die twijfelde of het wel zijn poes was, maar bij het noemen van de naam reageerde poes meteen. Na 10 jaar, niet te geloven.Te bedenken dat mensen zo makkelijk een diertje nemen en ook vaak zo gemakkelijk het beestje weer wegdoen.

Meiregen brengt zegen, voor de planten en bloemen, de bomen willen groeien, maar graag ook tussen de buien door wat zon.Wie weet morgen.


Posted in Weblog by with 16 comments.