Ver weg naar ooit

Gezichten
vergezichten
warme kleuren
ver achter de horizon
waar ooit héél lang geleden
haar leven begon

Mijmerend, zittend op wat ze noemt, haar eigen bankje,
ontvouwt zich voor haar geestesoog een totaal ander leven.

Gewaden
warme baden
koetsen en paarden
hoge hoeden
open haarden
zachte massages

De kleurenpracht van de herfst is om haar heen
Twee glanzende, statige witte zwanen dobberen rustig op
het water van het meer en ze schiet in de lach als ze ziet hoe
een grijze kat haar klauw uitstrekt en in het water tussen
het riet terecht komt. Zo snel ze erin valt is ze er ook weer uit.
Ze ziet aan de snelle beweging dat het dier zich rotschrok.

Haar blik valt op de, enkele honderden jaren, oude boom
voor haar . Het uiteinde van de stam splitst zich in twee dikke
takken .In de splitsing ziet ze een figuurtje wat, met een beetje
verbeelding, gelijkt op een engel, maar een ander zou er
misschien een vleermuis in zien. Het heeft de vleugels gespreid.

Beneden aan de stam , bij een bepaalde lichtval, lijkt er de
schaduw van een zittende grote hond. Zij ziet dit niet alleen,
haar kleine hond vermijdt de boom als ze toevallig rond de
schemer daar loopt, anders niet.

Ze wil niet geloven in kringloop of reïncanatie. Toch vraagt
ze zich af waarom ze altijd weer die weidse vergezichten op
haar netvlies krijgt met prachtige zonsondergangen .
Vanwaar die verbondenheid met de natuur, de gouden
zonsopgangen en de rood met geel afgewisselde vlaktes.

Waarom voelt ze al weken van tevoren wanneer er iets ergs
staat te gebeuren ,zoals verlies van  mens of dier met wie ze
een band heeft. Nooit vergeet ze  die vrijdag,ruim 30 jaar
geleden toen ze wollen, groene, millitaire sokken stond te
wassen, die in een teiltje met sop van groene zeep, hadden
staan weken. Plots brak het zweet haar uit en wist ze dat ze
haar oudste, met wie ze zo’n innige band had, zou verliezen.
De daarop volgende woensdag kreeg ze te horen dat haar
zoon kanker had in een vergevorderd stadium en helaas…….

Nog altijd ziet ze zijn altijd lachende gezicht en voelt ze vaak
zijn hand op haar hoofd , een streling over haar wang.
Wanneer ze bezoek krijg van een vogeltje of vlinder, zelfs een
bloempje vlak voor haar ogen, weet ze dat ze  niet alleen is.
Soms glijdt er een schaduw naast haar en wanneer ze dan opzij
kijkt ziet hij haar lachend aan.

Even schijnt een wazig roze ondergaande zon .

 


Posted in Weblog by with 6 comments.