WE 300 – Verwennen

Alles slaapt , man op de bank, honden in de mand . Ze gooit
de deur naar de tuin wijd open en is blij met de steeds weer
opnieuw bloeiende bloemen, die ook altijd met veel zorgen
worden omringd, evenals de vele vogels, groot en klein.

Haar ogen dwalen de tuin door en…..zag ze nu werkelijk iets
bruins bewegen in het gras ? Ze denkt eerst nog dat het een
zinsbegocheling is ,nee er zit iets ,of zou het een vallend blad
zijn geweest.

Ze wil het weten, staat op en wandelt naar het bruine geval.
Och wat een mooie, bruin met lichte strepen gekleurde kikker,
die zijn natte lijfje laat koesteren door de warme zonnestralen.
Het beestje blijft haar doodstil aankijken ,terwijl zij hem ,op
de hurken zittend ,bewondert. Zodra ze overeind komt en wil
teruglopen sprint hij weg met grote sprongen.

Nu eerst een lekker kopje koffie en welja waarom niet wees
ook eens gul voor jezelf, neemt er een plak boerencake bij,
nog over van de zondag en geniet met volle teugen van de
nu warme zon . De mist is helemaal verdwenen , het is
windstil en zelfs de vogels hoor je niet, alsof de natuur de
adem inhoudt.

Deze welhaast serene rust krijgt ze niet vaak op dit uur van
de dag. Al zijn de kinderen uit de buurt naar school , dan nog
hoor je geluiden van andere dingen, grasmaaiers bijvoorbeeld
honden die uitgelaten worden, muziek die nergens op slaat enz…

Jip, de kanarie, is de eerste die de stilte verstoort. Zijn prachtige
fluiten is door geen andere vogel te evenaren maar brengt wel
mee dat ook de hondjes , nog lodderig de ogen opslaan ,de mand
verlaten ,zich uitrekken  ,naar haar toekomen om geknuffeld en
vertroeteld te worden. Op de bank komt ook beweging , de telefoon
rinkelt. Gestolen uurtje voorbij.


Posted in Weblog by with 27 comments.