Zing – Zo – anders – roos

gordelroosje is verdwenen
er wordt ook niet meer naar gezocht
zonder geur
ze liet niets achter
niemand is aan haar verknocht

wie haar naam heeft uitgevonden
heeft de eer van roos geschonden
de roos
één van de mooiste bloemen
hoe durft men gordelroos naar haar te vernoemen

 

 

 


Posted in Weblog by with 8 comments.

Invalshoek 47 – Ik mag fouten maken – eigenwijsje

Wie geen fouten maakt doet niks helemaal niks.
Van je fouten moet je leren.
Dus ik mag fouten maken.

Zo en waar haal jij die wijsheid vandaan eigenwijsje?

Natuurlijk van mijn oma, van wie anders?
Op school mag je geen fouten maken dan krijg je extra
huiswerk.
Thuis mag het ook al niet ,dan hoor je dat mag niet dat is fout.
Eigenlijk mag je nergens fouten maken.

Van mijn oma mag het wel, ze zegt dat ze vele fouten in haar
leven heeft gemaakt en daardoor door schade en schande
wijs geworden, maar heeft ze niet stil gezeten.
Ze zegt ook dat je niet alle fouten die je maakt goed kunt maken,
die moet je dan proberen jezelf te vergeven en het is beter om
eerst goed na te denken dan maak je minder fouten.

 

 

 

 


Posted in Weblog by with 7 comments.

WE 300 – Geuren

Goh wat is er met Bo, de jachthond van kennis, aan de hand?
Het is voor het eerst dat hij mij niet komt begroeten en ook
de twee hondjes worden volkomen genegeerd. Speedy ,de
Jack Russell, normaal Bo’s beste vriendin draait koket om
om hem heen maar Bo steekt zijn neus in de lucht en snuift
een voor hem welriekende lucht op.

Oplettend kijk ik naar de zwart-witte kat die stil in de struiken
verdwijnt en zie dat ook de ogen van Bo die kant uit gaan.
Toch rukt hij niet zo aan de lijn om er achter aan te kunnen gaan
als anders.

De baas wacht op de bank op vrouw en zoon en knuffelt de
hondjes. Plots  spitst Bo de oren en ja hoor daar komt een
fietser aan met een groot visgert en net op de fiets. Terwijl hij
voorbij fietst krijg ik de reuk van de vis in mijn neus, niet fijn
als je niet van vis houdt.

Het baasje van Bo heeft niets in de gaten en gaat door met zijn
verhaal over honden in het algemeen. Plots een felle ruk en Bo
schiet er van door, zo hard hij kan achter de fietser aan.
Hij wordt echter belemmert door het eindstuk van de lijn die flink
over  het pad heen dendert . De lijn is stuk en baasje moppert dat
een nieuwe flink wat kost.

Eindelijk heeft hij zijn hond te pakken .Voor hem hoeft de wandeling
met vrouw en hond naar het centrum niet meer om op terrasje te
gaan zitten, wil wel naar de dierenzaak om à la minute een nieuwe
riem te gaan kopen.

Inmiddels weet ik nu waarom sommige honden, jachthond of niet,
zo achter een kat aan jagen, tenminste als de hond ook van vis houdt.
Katten stinken naar vis .


Posted in Weblog by with 17 comments.

Zing – Zo – anders – wie het laatst lacht

Wat een maaltje lacht de ekster
vlak voor mijn neus nog wel
een gevederd vogeltje
dat jat ik even snel

spiedend kijkt hij om zich heen
pikt het snel uit het nest
de veertjes vliegen in het rond
maar wie het laatst lacht ,lacht het best

Het gehavende lijfje vol met gaten
ligt verloren in het gras
écht zijn de witte veertjes
het lijfje van…. was.


Posted in Weblog by with 8 comments.

Zing – Zo – anders – Bedankt

De zon schijnt
je ziet het niet
donk’re dagen vol verdriet
een wond die schrijnt

jullie meegevoel
een warme deken
een zonnestraal
een blijde lach
dat ik nooit meer zal vergeten
wat er ook gebeuren mag.
Ria


Posted in Weblog by with 11 comments.

Invalshoek 46 – Aaneenflansen – desperaat

Aan het ziekbed vraagt een vader aan zijn vrouw om een
stukje te schrijven in een dubbele kaart voor elk van zijn
kleinkinderen en daarna met een geldbedrag  te sluiten
met een laatste groet van opa.

Met de moed der wanhoop staart ze voor zich uit en plots
denkt ze wacht even ik flans voor elk kind hetzelfde gedichtje
aaneen.

Jou knuistje in mijn grote hand
wandelend langs de waterkant.
trots toonde je jou eerste tandje
jou eerste woordje mmma
je kon nog niet zeggen  opa.
enz…enz….

Nee opa moest zelf elk kind een persoonlijk woordje meegeven.
Met vaderdag worden de 6 envelopjes aan de kleinkinderen
meegegeven  met opa’s eigen laatste wensen

 

 


Posted in Weblog by with 2 comments.

Even uit de running sorry

Mijn man is vanavond met spoed opgenomen. Hart, longen
en nieren functioneren niet goed meer. Zijn kinderen zijn nu
bij hem en zodra het minder gaat word ik weer opgehaald .
We hopen dat het straks weer beter gaat
Nu ben ik thuis en ga proberen te slapen.
Groetjes, Ria


Posted in Weblog by with 14 comments.

WE 300 – Indrukken

Het zonnetje schijnt zo heerlijk schoon,
het vogeltje zingt op held’re toon
het windje waait zo zachtjes
het zingt met ons mee
in de weide dartelt het jolige vee
lustig klinkt ons liedje
wie zingt er met ons mee.

Wat een herinneringen maakt het los. Driestemmig gezongen ,
vaak in de wintermaanden met z’n allen om de potkachel.
Moeder die vals zong ,hoewel niemand er wat van zei, maar
broerlief floot ergens buiten zicht :Moeder onze kraai is dood.

De samenhorigheid van die momenten zitten als één van de
waardevolle  jeugdsentimenten in mijn geheugen geprent.

Tijdens het nazien van de mailbox gisterenavond , na dagen
niet meer online te zijn geweest, ontdekte ik   5967 van Plato.
Het stukje hield me in z’n greep en wel zodanig dat ik vroeg
in de morgen wakker werd en ondanks de pijn , die me nog niet
helemaal verlaten heeft, in gedachten , bovenstaand liedje lag
te neuriën. Later , beneden aan het ontbijt , vertel ik mijn man
over het stukje en het advies te zingen om eens even de zonzijde
van het leven te kunnen zien.  In plaats van het lied te neuriën
zong ik het en ineens riep hij : ja dat lied ken ik ook en lachte 
om de herinneringen die hij er aan had.

Wanneer ik om 10.00 uur de honden ga uitlaten ontmoet ik
enkele bekenden die meteen vragen waarom ik zo vrolijk kijk
en juist met deze kou ? ook nog wat moeilijk lopend.
Dan ver tel ik hun dat ik al neurie vanaf het moment dat ik
wakker ben en ja hoor niet te geloven. We staan met z’n drieën,
twee vrouwen en één man zacht het lied te zingen, waarna we
vrolijk kwebbelend verder lopen.

Grinnekend kom ik weer thuis waar ik probeer zo vrolijk
mogelijk de taken op me te nemen en het voornemen zo snel
mogelijk te gaan schrijven.

Met dank aan Plato die ons een duwtje naar de zon gaf.

 


Posted in Weblog by with 22 comments.