WE – Winterwarmte

Volkomen onverwacht, juist tijdens een snauw van een
oververmoeide echtgenoot ,die totaal niet gewend is alles tien keer
te moeten vragen en niet à la minute antwoord te krijgen, snerpt de
bel . Honden vliegen richting de deur en manlief totaal verrast ,door
wat hij ziet, alhoewel ik het niet kan zien vanaf de bank maar er mij
wel een voorstelling van kan maken, achteraf.

Een dame gaat schuil achter een enorme vaas met een prachtig
boeket , in de vorm van een planeet geschikte bloemen.
Zalmkleurige rozen ,rode met zalmkleurige lelies nog in de knop ,tus-
sen gedroogde paddestoelen ,groen, kerstballen en langzaam uit-
lopend met witte sterren. Onder haar arm klemt ze een gigantische
enveloppe 40 x 60 cm groot.De dame vertelt dat de bloemen komen
van Plato ,die had haar gevraagd om ze te bezorgen bij mij.

Mijn gedachten slaan op hol , gaan combineren en stukjes zinnen op
reactie Reismeermin: ik steek nog maar een kaarsje op ,als je naar
het raam loopt en kijkt naar de overkant zie je ze branden.
Alle kamers had ze doorlopen en achter elk raam staan kijken met
haar zieke hoofd, doch toen ze niets ontdekte, haar schouders opge-
haald en het, met een verkeerde grap, van zich afgeschud. Daar zou
ze als ze minder ziek was wel even naar kijken.

Dus dan zou jij Min zijn, echt waar ?????????
Voor het eerst sinds ze melding kreeg van haar ziekte raakt ze
geëmotioneerd en dreigen de tranen.
De eerstkomende uren zijn voor hun tweetjes en al doet het praten,
zeg maar fluisteren, haar pijn en raakt ze vermoeid, het is alles méér
dan waard.

’s Avonds als het rustig is in huis ,haalt ze nogmaals de kaart uit de
enveloppe en leest  alles rustig over en huilt uit. De tranen zijn als
balsem en het lucht enorm op.

De volgende morgen, kijkt ze vanuit haar ooghoeken naar de hoek,
nee het is echt waar en geen droom.

Lieve Allemaal , jullie leenden mij je schouder om te huilen en kracht
te putten. In gedachten zijn jullie bij me altijd.
Liefs, Ria

 


Posted in Weblog by with 41 comments.

LIEVE VRIENDEN

Helaas is het me niet mogelijk ieder persoonlijk te bedanken .
De eerste 3 weken zijn voor bij en dus ben ik op de helft.
Het is een harde strijd .
Momenteel zit ik aan de sondevoeding, dag en nacht, doordat ik
niet kan eten en drinken.
Sinds vanmorgen kan ik nog slechts fluisteren.
Moe, doodmoe maar daardoor kan ik wel goed slapen .

Wat heb ik genoten van dat vraaggesprek met de sint boj Plato.
Zonder jullie zou ik in een vreselijk saaie wereld leven.
Nu kan ik zelfs onder het masker bij de bestralingen glimlachen
om leuke geschreven logjes.

De bestralingen brengen mij allerlei bijverschijnselen en de vrije
weekenden moeten mij weer aansterken om er weer ’n week
tegenaan te gaan.

In gedachten ben ik veel bij jullie en ik wens jullie allemaal een
héél fijn weekend.

Lieve groetjes,

Ria

 

 

 


Posted in Weblog by with 17 comments.