Wat het zo moeilijk maakt

De mensen in de straat die nu ze weten dat je een ernstige ziekte hebt
ook denken dat je besmettelijk bent.
Ze vragen de kinderen hoe het met je gaat, niet aan jezelf als je met
je hondje wandelt gaat.
Als je een pad wilt inslaan en een ander , die eerder je wel altijd
tegemoet kwam lopen voor een praatje of spelen met de hondjes
onder elkaar, draait snel om en loopt weg, z.g.niet gezien dan doet
dat pijn.
Als ze staan te praten met elkaar, ze zien je en gaan vlug uiteen,
terwijl je er vroeger altijd bijhoorde ,dan doet dat pijn.

Het stimuleert mij echter wel om door te zetten en mijn ziekte te
overwinnen, zodat ik volgend jaar gewoon mijn eigen weg kan gaan ,
zonder mensen om me heen die meĀ al begraven terwijl ik nog leef.
Zo leer je wel het kaf van het koren scheiden .

Gelukkig zijn er ook anderen , die vragen of ze ergens mee kunnen
helpen, of aangeven dat ze de hondjes even willen uitlaten als je
je moe voelt .
Zelfs willen komen stofzuigen nu de hulp het niet meer aankan en
de nieuwe hulp pas volgende week kan beginnen.
Mensen die leesvoer aanreiken bij de deur of een lief kaartje in de
brievenbus stoppen.
Ook voor die mensen ga ik door.

 


Posted in Weblog by with 33 comments.