WE300- Luchten

Weeklagende en kreunende geluiden in de vóór haar liggende duinen.
Ze weet niet dat de gesmoorde fluisteringen nietszeggend zijn,
verleidelijk gebracht om te lokken.
Een angstig opspringend duinkonijn verspert haar de weg, als
vragend om haar weg te vervolgen ,wat ze ook doet.

Spelend met haar gedachten ,de wolken bewonderend en het zilte
nat opsnuivend, nadert ze het nu nog stille strand.
Ze gaat zitten in lotushouding, sluit haar ogen en geeft zich over aan
de elementen.
Ze hoort het ruisen van de zee en het lied van de golven brengt haar
in een totaal één zijn met de ruimte om haar heen.

De warmte van de opkomende zon opent haar ogen en een stralende
lach is het antword.
Ze geniet stil van het schouwspel van kleuren ,dieprood ,geel, roze
In deze volmaakte schoonheid wordt ze opgenomen in het geheel.
Niet langer alleen een klein onderdeeltje van dit geheel ,ze groeit in
haar geest, in wat ze zelf is ,haar eigen zijn.

 


Posted in Weblog by with 10 comments.