uittreding 2

Driemaal in mijn leven kreeg ik een bijna-dood-ervaring.
Eenmaal kreeg ik een , volgens de arts althans, een verlaten van
mijn lichaam

Op een avond , mijn jongste zoon kwam  thuis.
Ik hoorde het geluid stoppen van zijn brommert, de sleutel
in het slot van de schuur omdraaien en de voordeur openen en sluiten
Zijn voetstappen die de trap opkwamen bezorgde mij een zucht
van opluchting en ik wilde hem welterusten toeroepen doch er
kwam geen geluid over mijn lippen.

Ineens gleed ik weg in een nauwe tunnel en ik had het gevoel te
zullen stikken.
Ik kwam terecht in een tweeledig landschap ,links gewoon aarde
met  bomen  struiken  en zand ,gewoon zonlicht zoals ik ben gewend.
Rechts was alles wit , het leek een sneeuwlandschap , maar niet
koud, dezelfde warmte als aan de linkerzijde.
Ik stond op een zandpad , en keek omhoog boven het sneeuw-
landschap en recht in een prachtig wit licht je kon er gewoon ín
kijken zonder dat het pijn deed aan je ogen.
Het fascineerde me enorm en ik kon er niet van loskomen , kan het
ook niet goed omschrijven.
Om me heen hoorde ik zachte stemmen ,zelfs de stem van mijn
overleden zoon, doch zag niemand.
Opeens vroeg een stem: Welke kant kies je rechts of links.
Ik twijfelde misschien 2 seconden, maar onverbiddelijk  zei de stem:
Ga terug ,het is nog niet je tijd.

Zonder de kans te krijgen iets terug te zeggen gleed ik terug in iets
wat me het gevoel gaf te stikken.
Het witte licht ging langzaam terug en ik weet nog dat ik dat licht
terug wilde  en het vreselijk benauwd kreeg.
Plots kwam ik met een harde klap in mijn lichaam terug ,zo hard
dat mijn lichaam schokte en mijn ademhaling hortend en stotend.
Ik hoop dit nóóit meer mee te maken.
Alleen het wondermooie licht.


Posted in Weblog by with 14 comments.