Zwaan kleef aan

Wat is hij mooi ,vooral in de avond als de ondergaande zon zijn laatste stralen
over zijn witte veren spreidt en hem  een zacht rosige gloed geeft.
Alleen en statig zwemt hij rustig langs de oever .
Het lijkt of hij zich totaal niet bewust is van wat er om hem heen gebeurt,
De jonge piepende fuutjes passeren hem samen met hun ouders en ik vraag
me af of hij zich nog bewust is van wat er zich vorig jaar afspeelde.

Twee zwanenechtparen ,het ene paar vier jongen het andere drie nog in leven
zijnde zwommen zo vrij en vrolijk rond, kregen zwemles ,wat op zich al een
wonderlijk schouwspel is , alsof het een afgesproken teken betrof zo stegen
ze tegelijkertijd op ,maar het dalen ging voorzichtiger, aarzelend en angstiger.

Nadat de jongen waren uitgevlogen bleven de twee paren dicht bij elkaar ,
altijd met z’n vieren.
Op een middag zag ik een echtpaar nog samen aan de overkant , ze zwommen
richting dam, alwaar ze via de duiker aan het andere deel van het meer komen.
Ook zag ik er nog eentje alleen terugkomen en iets wits vóór in de duiker ,waar
ik jammer genoeg niet verder over nadacht.
Die lange halzen verdwijnen wel vaker in het water.

Later, vroeg in de avond, ging ik weer hetzelfde pad op en zag dat de ene nog
steeds, in de buurt van de duiker bij het stil liggend wit , rondzwom.
De inmiddels gebelde dierenambulance stelde vast dat de zwaan verstrikt was
geraakt in vissnoer . Zo triest.

Wanneer een zwaan zijn partner verliest blijft hij/zij voor de rest van haar/zijn
leven alleen.
Hij is niet weggegaan om elders te overwinteren zoals het andere zwanenpaar.
De hele winter was hij hier alleen en ook nu dobbert hij zo eenzaam op het water.
Nu zwemt er weer een ander zwanenpaar in het meer ,maar wel op afstand.

 


Posted in Weblog by with 14 comments.