Dinszin 17–Met een slakkegang reed ze weg

Met een slakkegang reed ze weg, het feest was voorbij.
Ze had genoten van het samenzijn met haar vroegere vriendinnen.
Alhoewel het jaren geleden was dat ze een reünie hadden gehad leek het of de tijd had stil gestaan.

De een was wat dikker geworden en allemaal kregen ze wat rimpeltjes en kraaienpootjes,
maar dat mocht de pret niet drukken, ze waren weer samen en tijdens een hapje en drankje
werden leuke anecdotes en herinneringen opgehaald.
Er werd ook even stilgestaan bij het verdriet van degenen die inmiddels hun partner verloren hadden,
de één door de dood ,de ander door een scheiding en weer een ander die leed onder het verdriet van verlies van een kind.

Doch was er ook veel plezier en degenen die vroeger op school ook al aanzetten tot gekke dingen ,
waren niet veranderd in hun streken en grappen.
Trots ook was iedereen op hun kinderen en vooral de kleinkinderen.
Foto’s werden  getoond en alle kleinkinderen waren de mooiste van de wereld.

Dit keer werd er bij het afscheid beloofd niet meer jaren te wachten alvorens een reünie te organiseren
doch over ongeveer ’n jaar te herhalen.
Lachend om Antje ,die op school boven op de bank ging staan dansen en het nu deed op de lege tafel in de hoek,
reed ze, inmiddels wat sneller,  naar huis.


Posted in DINSZIN by with no comments yet.

W.O.W.–Bal

Daar snapt ze nou echt helemaal niets van ,geen snars , geen bal.
Wat een ei zeg.
Vraagt ze gewoon eventjes of het ook tussen de bedrijven door kan ,zegt ie: “nee hoor.. nu”.
Je zou hem zo door de gehaktmolen draaien, maar ja wat wil je ,hij kan het zeggen ,hij is de baas.

Ze keert zich naar hem toe en met haar charmanste glimlach probeert ze hem nog tot andere gedachten  te brengen,
maar bij het zien van zijn potloden gezicht weet ze genoeg, hij is niet te vermurwen.
Goh ze had het zich allemaal zo mooi voorgesteld.
Hij had haar het balletje toegespeeld en ze had zonder goed na te denken toegehapt.
het enige wat ze had gezien waren de de dollartekens in haar beide ogen.
Blind dwaas en stom.

“Wat sta je daar nu te dromen”?
De barse stem ,die eens zo vleiend en lovend gesproken had ,was totaal veranderd.
“Je gaat je nu omkleden en je weet hoe ik het hebben wil en dan ga je die meneer op kamer 100 op zijn wenken bedienen”.
Met loden voeten en verdwaasde uitdrukking op haar gezicht baant ze zich een weg door de gang naar achteren.
Wat had ze zich nu eigenlijk voorgesteld ,vraagt ze zichzelf af .
Dacht ze nu werkelijk dat de baas zich ,door haar mooie blauwe ogen ,zou laten verleiden tot een baantje als kamermeisje,
terwijl hij nadrukkelijk had gevraagd om een toiletjuffrouw .
Ze opent de deur van kamertje 100 ,stapt naar binnen en vind in de hoek  de PLEEBOY.


Posted in WOW by with no comments yet.

nieuws

Met nog niet helemaal de slaap uit zit ik achter mijn eerste kop koffie .
Naast me de krant , die ik beter had kunnen laten liggen.
Is er nu nooit meer eens wat leuks te vinden in de krant?
Voorpagina alleen oranje, wist gisterenavond toch al dat ze verloren hadden ?
Dan moorden ,gevonden lijken , politieke slippers ,geldverslindende landen,
wel of geen wachtgelden voor afgeschovenen enz….
Burgeroorlog in Sirië ,ja of nee, mijn gevoel zegt ja.

De bel , zin om mee te gaan naar de markt?
Eigenlijk niet, maar zitten simmen  daar word ik ook niet vrolijker van.
Ik raap mezelf bij elkaar en ga met Ank mee.
Was ik maar thuis gebleven.
Het is alleen voetbal wat je hoort  commentaar over en weer.
Deze keer ook geen zin in terrasje, doe het wel voor Ank.

De beloofde zon laat zich af en toe even zien en inmiddels is de lunch ook voorbij.
Nogmaals sla ik de krant open voor het deel “Genieten”.
Mijn blik valt op het  prachtige Amsterdamse Strümphler-orgel  dat precies 50 jaar in de Arnhemse Eusebiuskerk staat .
Het is of ik de orgelmuziek  Fantasia chromatica en Toccata primi toni over me heen krijg .
Dankbaar  vouw ik de krant dicht  en mijn lach is weer terug.
 

 

 


Posted in Weblog by with no comments yet.