W.O.W.–Kamer

Mijn Hart

Mijn hart is er een met verschillende kamers die tesamen een cirkel vormen.
Elk kamertje heeft zijn eigen nummer.

Kamer 1  hiervan  staat de deur de hele dag wijd open. Dit is de kamer waar ik , op het einde van elke dag , alle leuke ,mooie en
fijne dingen ,die ik die dag heb beleefd ,zorgvuldig in onderbreng .
Kamer 2  is gereserveerd voor mijn liefde voor de natuur.Herinneringen zoals van gakkie, de eenzame gans,
die eindelijk is opgenomen door een groep en zelfs nu nog de groep even verlaat ,als je hem roept ,om brood te halen.
Ook van tweety ,waarvan ik blijf hopen dat ze de groep, waar ze bij hoorde ,heeft teruggevonden en nu misschien al
jonkies heeft .
Kamer 3  Hier kom ik nog regelmatig even om mijn dank te betuigen voor alle liefde en trouw die ik van mijn
overleden huisdieren mocht ontvangen.
Kamer 4  Op de deur van deze kamer heb ik sterren geplakt, grote en kleine.
Hier bevinden zich de mooiste herinneringen, de minder mooie heb ik verwijderd, aan alle mijn
dierbare familieleden ,vrienden en vriendinnen ,die mij al zijn voorgegaan.
Kamer 5  zit op slot. Hiervan heeft niemand ooit een sleutel gekregen. De sleutel daarvan ben ik zelf.
In deze kamer zit al het intense verdriet, vernederingen en onbegrip ,tijdens mijn leven vergaard, bijeen.
Een enkele keer ontglipt me de sleutel en sta midden in die kamer en komt alles weer naar boven met
de kracht van een orkaan en het gevolg is een vloedgolf van tranen.

 


Posted in WOW by with no comments yet.

Dinszin -015

Met bloed zweet en tranen nam ik de hindernis en sprong over de balustrade van het voor mij liggende gebouw.

Nee mamma nee , ik wil nog niet slapen.
Opziend naar de open deur van het balkon zie ik een vrouw met in de ene hand een beentje van een klein kind en in de andere,
naar achteren gehouden hand een blinkend hakmes.
De vrouw staat met de rug naar me toe en in een flits neem ik vanalles waar.
Een bontgebloemde japon die spant over dikke dijen en ver boven de knieën.
Terwijl de vrouw haar gezicht naar me toewendt ,zie ik bruin geverfd slordig om haar gezicht slingerend haar.
Ze draagt een bril met donker montuur ,erachter grote boze felle ogen.

Er heerst doodse stilte op het plein, tijdelijk omgebouwd tot een straatbarbeque,
Het kind blijft gillen en de woedende vrouw die nu recht tegenover me staat en naar mijn gevoel elk moment de inmenging
zal bestraffen met het werpen van het mes vraagt waar ik het lef vandaan haal om me met haar zaken te bemoeien.

In de verte klinkt het ,nog zwakke, geluid van de politiewagen ,dus iemand heeft 1 1 2 gebeld om hulp.
Ik vraag  haar het mes neer te leggen en het kind aan mij te geven.
Waaaaaaaaaaaat mijn kind??????? Natuurlijk krijg je mijn kind niet .
Leg dan het mes neer, vraag ik
Ze begint onbedaarlijk te lachen .
Oh dat mes ,daarmee was ik spekjes aan het hakken voor de andijvie-stampot morgen.
Vannacht hoop ik droomloos te slapen.


Posted in DINSZIN by with no comments yet.