WE 300–Afscheid

Er zijn bijna geen woorden die  zo nauw verbonden zijn met het het leven als uitzwaaien en  verwelkomen.
Daarvan is het gedag zeggen zwaarst .
Het nieuwe jaar is nog maar net begonnen en het oude heengegaan met medeneming van vele dierbaren.
Soms is het voor even ,maar vaak een vaarwel voor altijd.
Eenieder die het treft voelt zijn eigen leed het diepst.
Wanneer het dan een kind, vriend,huis-of echtgenoot(te) of huisdier is raakt het je héél diep.

Doch er is ook een ander vaarwel ,van bv dingen waar je aan gehecht bent geraakt.
Dat nadert nu binnenkort voor mijn autootje, naar het zich laat aanzien.
Het wordt volgende week 21 jaar , volwassen dus.
Alhoewel het vorig jaar nog goedgekeurd is met alleen kleine mankementjes  heeft het het weer
grote invloed gehad op zijn welzijn.
Ales kraakt en schudt ,de rubbers vertonen teveel scheurtjes en de roest dringt op.
De enige die er nog in durft te rijden ben ikzelf.
Het vaarwel zal pijn doen ,het was me zo vertrouwd.

Altijd kon ik op mijn autootje rekenen, onder alle weersomstandigheden.
Het startte altijd meteen ,terwijl andere veel duurdere auto’s startproblemen hadden.
Het was al die jaren verhuis-en boodschappenwagen, taxi , alles in één .
Wie of wat het ook vervoert, have en goed kwamen veilig thuis.

Het enige wat storend aan hem was , was dat het lang duurde voordat de verwarming goed functioneerde,
meestal kwam je in de winter op de plaats van bestemming met nog niet geheel ontdooide ruiten en verkleumde handen.
Dan nam ik me nog wel eens voor naar een ander uit te kijken.
Echter door ervaringen van familie, vrienden, kennissen en mensen om me heen, die om de haverklap behoorlijk diep in hun beurs moesten tasten, kruiste ik dan even de vingers en ging er een steels knipoogje naar de dinky toy,
door sommige kaklieden zo genoemd en alsof ie het wist zette ie dan zijn beste beentje voor.
Helaas , ik weet het kan niet langer meer, of…………misschien toch nog één jaartje???


Posted in WE 300 by with no comments yet.