Greetje

Een winderig gluid giert door de spleet van het toiletraampje.
Was dat Greetje?
Greetje liet een scheetje door het reetje van de kamerdeur.
Het speelde op de lagere school.
Greetje, kind van de hoofdonderwijzer, een verwend , over het paard getild wezentje,
dat huilde om niks en kreeg jankend altijd weer haar zin en wij de straf.

Wanneer het weer zo ver was dat één van ons geroepen werd , Greetje deed nóóit iets stoms ,
werd het zinnetje , tussen bijna toegeknepen lippen ,juist hoorbaar ,haar toegegezegd.
Dan jankte ze naar de lerares en ja hoor , nablijven.

Als meisje mocht je niet fluiten ,dat deed een meisje niet.
Mooi wel dus, het was het eerste wat je leerde zogauw je kon praten.
Iedereen had wel iemand in de buurt die het je leerde.
Zelfs nu nog fluit ik mijn honden naar me toe als ze te ver afdwalen.

Op school was het een pluspunt .
De jongens-en meisjesscholen waren gescheiden ,alleen verbonden met een hoog ijzeern hek.
In het midden stond aan weerszijden een waterkraan ,zodat je snel even kon drinken,
handen wassen en eventuele briefjes kon uitwisselen.
Wanneer ik floot zag ik meteen de kop van Joost als er dan een boodschap was liepen we naar de kraan.
snel briefje ,praten met de jongens mocht niet ,ook niet in de pauze.

Boodschapjes zoals; pas op boer Piet heeft de appels bespoten, of…….
wacht straks,bij Teuntje zijn jonge katjes geboren.

Ooit zag ik Greetje terug terwijl ze de kattebak van de auto opende en er 4 krijsende kids uit sprongen .
Héél zacht floot ik tussen mijn tanden:Greetje liet een scheetje door het reetje van de kamerdeur.

 


Posted in Weblog by with no comments yet.