WE 300—–Kerstspecial

Zijn eerste en laatste Kerst.

Met aan elke hand een kleine staat ze voor de ,ditmaal , levende kerstgroep.
Verrukt kijken de kinderen naar, vooral , de baby in de kribbe, die lekker warmpjes toegedekt
ligt te slapen.
Een vervlogen herinnering ,van vele jaren geleden , komt naar boven.

Vrolijk stapt de 3-jarige peuter mee aan de hand van zijn 8 jaar oudere zusje.
Voor het eerst mag hij hij mee naar de kerststal in de kerk.
Zacht dwarrelt de sneeuw naar beneden en zus belooft dat ze straks samen een sneeuwpop gaan
maken en héél misschien mag hij die avond nog even mee, in het donker, sneeuwballen gooien met de buurtkinderen.

De kerststal is voor hem een openbaring.
Levensgrote beelden in een grote stal ,discreet verlicht , met een os en een ezel en een kindje in de kribbe.
Met grote verwonderde ogen kijkt het ventje om zich heen .
“Kindje heeft het koud “.
Verontwaardigt kijkt hij omhoog naar zijn zus, trekt zijn jasje uit en wil het over het kindje in de kribbe leggen.
In de kerk klinkt zacht onderdrukt gelach en zus heeft moeite de kleine jongen bij de stal vandaan te houden.
Hij kan er zich niet  losmaken van wat hij ziet.

Zus pakt zijn handje ,stopt er een stuiver in en tilt hem op ,zodat hij het in de gleuf van de  bus kan stoppen,
waarboven een knikengel hangt met gespreide vleugels.
Op het moment dat de stuiver valt en de engel dankbaar knikt strekt hij beide armpjes naar boven en vraagt of hij de engel een kusje mag geven.
Dat kan niet lieverd ,maar hier heb je nog een stuiver die mag nog in de bus en dan gaan we naar huis om de sneeuwpop te maken.
De engel knikt en dag zwaaiend  ,steeds weer omziend ,gaan ze huiswaarts.
Het jochie heeft de dag van zijn leven en zijn stralende lach blijft haar altijd bij.


Posted in WE 300 by with no comments yet.